ਸ਼ਰਤ੍ਕੋਟੀਂਦੁਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸੁਧਾਮਯ ਸਟਾਪੁਂਜ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਨਿਭਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਵਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਕੇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੇਯੂਰੈਃ ਕਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੌਘੈਰਿਵ ਸਤ੍ਫਲੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਫਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਪਾਕੁਸੁਮਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਕਰਪਂਕਜੈਃ
ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਰ ਨਰਮ ਤੇ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥੇਲੇ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗृਹੀਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਵਰਦਾਭਯਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ । ਉਦ੍ਯਦ੍ਦਿਨਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਣੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ । ਸਵ੍ਯਾਂਗਸ੍ਥ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ
ਹਾਰਾਂ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨृਸਿਂਹਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਹਰ੍षਯਃ । ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਜਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਚੇਤਸਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਆਨਂਦਸਿਂਧੁਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਾਤ੍ਮੇਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਸਮਰ੍ਪਣੈਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਕੁਂਭੈਃ ਸੁਧਾਪੂਰ੍ਣੈਰਭਿषਿਚ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਗਂਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤੈਰ੍ਦੀਪੈਰਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮ੍ਮਹੁਃ
ਦਿਵਯ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਮਿष੍ਟਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਦਦੌ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
—ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ—
ਵਿਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪਵਪੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
—ਉੱਥੇ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਬੁਭੁਜੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰਾਤਂਕਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਡਰ-ਫਿਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਯੱਗ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—
ਕਾਲੇ ਹਰਿਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਚਰਿਤਂ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਜੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਦਾ ਚਰਨ-ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਨृਸਿਂਹਂ ਵੈਭਵਂ ਹਰੇਃ । ਸ਼ੇषਾਂ ਚ ਵੈਭਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਏ ਦੇਵੀ! ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਹਿਂਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਨृਸਿਂਹਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋਨਾਮਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ' ਨਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਾਮਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕਂ ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਤਿਖਰ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੋਹਣਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹਰੀ।
ਵਟੁਵੇषਧਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਂਗਗੋਚਰਮ੍ । ਮੇਖਲਾਜਿਨਦਣ੍ਡਾਦਿ ਚਿਹ੍ਨੈਰਂਕਿਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਮੇਖਲਾ, ਅਜੀਨ, ਦੰਡ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਵਾਮਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ, ਓ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ!
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਮੂਚੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਬਲੇਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਲੀ ਦਾ ਯੱਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕਾਲੋऽਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਲੋਕਂ ਤਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਗਾਮ ਬਲਿਂ ਹਰਿਃ । ਯਾਗਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸੀਨਮृषਿਭਿਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮष੍ਟਭਿਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹਰੀ, ਬਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿਹਾਸ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਕੁਸੁਮਾਸਨੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ।