ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਕੁਲਾਃ । ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਮਮਂਸਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮਝਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਆਯਾਤੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪੇ ਸਂਧਾਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵਿਧੂਯਾਥ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਕਿਰਨ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਵਰ੍ष ਸਮਰੇਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਮੋਹ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ ਵਹਿਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਦਾਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਸ੍ਤਾ ਰਵਿਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਵੇषਵਾਨ੍ । ਮੇਘਾ ਯਥਾਗਤਂ ਯਾਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸੁਤਰਾਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਾਮਗਮੇ ਮੁਹੁਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜੇ, ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਉਸ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਤਦੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਸ੍ਵਪੁਰੀ ਖਣ੍ਡਮੇਕਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾਂਗਮਿਵ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਕਿਰਨ੍ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚਾਭਿਗਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੈਤ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਗ੍ਨਾ ਵਪੁषਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸ਼ੋਭਾਮਾਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾਨ੍ਵਹਂਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਯੁਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁषਿ ਚਾਧਤ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਖਾਤ੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭੂਤਵੇਤਾਲਸਂਘਾ ਇਵ ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਭਟਕਦੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਸ਼ੁਪਤ੍ਯਂ ਸ ਚਾਪੇ ਧਾਦ੍ਦਨੁਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਵੇਤਾਲਾ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਕਪਾਲਕਰ੍ਤਰੀਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਫਿਰ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵੀਰਾਣਾਂ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਪਪੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਜੀਵਤਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਾਃ ਕਰ੍ਤਰੀਪਾਣਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਹ ਜੀਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ ਗਏ, ਜੀਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵੀਰਪ੍ਰਭਂਜਨਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਤਨ੍ਨਿਰਾਸਾਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਾਭਿਧਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰੀ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸਮਾਦਦੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਂਤੁਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਹਵੇ । ਸਾਯਕੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਤ੍ਵਰ੍ਧਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੈਃ
ਜਦ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਤੋਸਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਚਲਾ ਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ! ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਵੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਰਸਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕੈਃ । ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਹ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ੂਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਹ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸਾਯਕੇਨਾਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਿਰਃ । ਪ੍ਰਧਾਵਤੋ ਰਣੇ ਵੀਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਪਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਥਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਦਦੁਰ੍ਵਾਜਿਨਮਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਚ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵੀਣਾਨਿਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਖਨਾਦਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਣਾਂ ਜਯਨਾਦਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਾਜਿਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹृਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਧਿਰੈਃ ਸਿਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ੍ਤਥਾ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮਹਾਨृਪਮ੍
ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਦੁਰ੍ਜਯੇ । ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪੁਰ੍ਮੁਨੇਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਦੈਤ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਨਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਮਲਾ ਜਾਤਾ ਰਵਿਸ੍ਤੁ ਵਿਮਲੋऽਭਵਤ੍ । ਵਾਤਾ ਵਵੁਃ ਸੁਗਂਧੋਦ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਨਦੀਆਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਨਮੀ ਭਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰਾ ਰਥਸ੍ਥਾ ਵਿਮਲਾਂਗਕਾਃ । ਰਾਜਾਨਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਕਸਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਚਮਕਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵੀਰਾ ਊਚੁਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ।