ਕਪੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਯਦ੍ਭਟਪਾਤਨਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍
ਕਪੀ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਂਤਂ ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਾਵਕਕਾਂਤਿਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਗਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਮੁਖੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵਲੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਉਂਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ 'ਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤਦਾਯਸਂ ਦੈਤ੍ਯਮੋਚਿਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚਪੇਟਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ
ਦੈਤ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਲੋਹਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੁੱਟ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਥਪੜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਪੇਟਾਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੀਮ੍
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਥਪੜਾਂ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤਮੋਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਵਿਦਾਮਾਸ ਜਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਈ ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ।
ਸ਼ਿਲਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗਾਭਾਃ ਪਤਂਤਿ ਸੁਭਟੋਪਰਿ । ਤਾਭਿਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਅਥ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਥਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿਲਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਜਲਦਾ ਘਨਮ੍ । ਵਰ੍षਂਤਿ ਪੂਯਰੁਧਿਰਂ ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਉਥੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਬੱਦਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਰਸਿਆ, ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਮਾਨਾਨਿ ਕਬਂਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਸਕੁਂਡਲਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਈ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਕੰਡੇ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਨਗ੍ਨਾ ਵਿਰੂਪਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੁਖਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭਯਕਾਰਿਣਃ
ਨੰਗੇ, ਵਿਅੰਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਚਿਹਰੇ ਭਿਆਨਕ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਕੁਲਾਃ । ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਮਮਂਸਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮਝਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਆਯਾਤੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪੇ ਸਂਧਾਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵਿਧੂਯਾਥ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਕਿਰਨ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਵਰ੍ष ਸਮਰੇਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਮੋਹ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ ਵਹਿਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਦਾਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਸ੍ਤਾ ਰਵਿਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਵੇषਵਾਨ੍ । ਮੇਘਾ ਯਥਾਗਤਂ ਯਾਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸੁਤਰਾਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਾਮਗਮੇ ਮੁਹੁਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜੇ, ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਉਸ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਤਦੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਸ੍ਵਪੁਰੀ ਖਣ੍ਡਮੇਕਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾਂਗਮਿਵ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਕਿਰਨ੍ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚਾਭਿਗਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੈਤ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਗ੍ਨਾ ਵਪੁषਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸ਼ੋਭਾਮਾਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾਨ੍ਵਹਂਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਯੁਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁषਿ ਚਾਧਤ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਖਾਤ੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭੂਤਵੇਤਾਲਸਂਘਾ ਇਵ ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਭਟਕਦੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਸ਼ੁਪਤ੍ਯਂ ਸ ਚਾਪੇ ਧਾਦ੍ਦਨੁਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਵੇਤਾਲਾ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਕਪਾਲਕਰ੍ਤਰੀਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਫਿਰ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵੀਰਾਣਾਂ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਪਪੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਜੀਵਤਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਾਃ ਕਰ੍ਤਰੀਪਾਣਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਹ ਜੀਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ ਗਏ, ਜੀਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵੀਰਪ੍ਰਭਂਜਨਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਤਨ੍ਨਿਰਾਸਾਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਾਭਿਧਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰੀ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸਮਾਦਦੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਂਤੁਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮਾਹਵੇ । ਸਾਯਕੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਤ੍ਵਰ੍ਧਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੈਃ
ਜਦ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਤੋਸਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਚਲਾ ਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ! ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਵੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਰਸਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕੈਃ । ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਹ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।