ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਕੋਪਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਸ੍ਵਾਂਤੋ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਯਿ ਯੋਦ੍ਧਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਮਿ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ਵਾਜਿਹਰ੍ਤਾਰਮਾਗਤਮ੍
'ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਪਰਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਦਾਰਯਨ੍ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦਤਲਾ ਹਤਾਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਵਨਸ੍ਯ ਤਨੂਭੁਵਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੂੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂਤਿ ਸਂਹਤਾਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਪਦਾਘਾਤਭਯਪੀਡਾਹਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ; ਹੋਰ ਡਰ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਾਃ । ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾਃ ਪਵਨਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਉਥੇ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਗਂਤੁਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍ । ਹਾਹਾ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰਸੁਰੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਤਿ ਮਹਾਸ਼ੂਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਵਿ । ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਯਾਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਇधर-ਉਧਰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮੀਰਜਃ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਰੂਪਧਰਃ ਕਪਿਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਰਦਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਕਪੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਤਦਾਕੁਲੀਭੂਤੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੇ ਮਹਾਜਨੇ । ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਥ 'ਚ ਭੀੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਪੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਯਦ੍ਭਟਪਾਤਨਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍
ਕਪੀ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਂਤਂ ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਾਵਕਕਾਂਤਿਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਗਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਮੁਖੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵਲੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਉਂਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ 'ਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤਦਾਯਸਂ ਦੈਤ੍ਯਮੋਚਿਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚਪੇਟਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ
ਦੈਤ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਲੋਹਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੁੱਟ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਥਪੜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਪੇਟਾਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੀਮ੍
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਥਪੜਾਂ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤਮੋਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਵਿਦਾਮਾਸ ਜਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਈ ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ।
ਸ਼ਿਲਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗਾਭਾਃ ਪਤਂਤਿ ਸੁਭਟੋਪਰਿ । ਤਾਭਿਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਅਥ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਥਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿਲਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਜਲਦਾ ਘਨਮ੍ । ਵਰ੍षਂਤਿ ਪੂਯਰੁਧਿਰਂ ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਉਥੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਬੱਦਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਰਸਿਆ, ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਮਾਨਾਨਿ ਕਬਂਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਸਕੁਂਡਲਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਈ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਕੰਡੇ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਨਗ੍ਨਾ ਵਿਰੂਪਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੁਖਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭਯਕਾਰਿਣਃ
ਨੰਗੇ, ਵਿਅੰਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਚਿਹਰੇ ਭਿਆਨਕ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਕੁਲਾਃ । ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਮਮਂਸਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮਝਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਆਯਾਤੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪੇ ਸਂਧਾਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵਿਧੂਯਾਥ ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਕਿਰਨ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਵਰ੍ष ਸਮਰੇਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਮੋਹ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ ਵਹਿਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਦਾਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਸ੍ਤਾ ਰਵਿਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਵੇषਵਾਨ੍ । ਮੇਘਾ ਯਥਾਗਤਂ ਯਾਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸੁਤਰਾਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਾਮਗਮੇ ਮੁਹੁਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜੇ, ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਉਸ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਤਦੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਸ੍ਵਪੁਰੀ ਖਣ੍ਡਮੇਕਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾਂਗਮਿਵ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਕਿਰਨ੍ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚਾਭਿਗਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੈਤ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਗ੍ਨਾ ਵਪੁषਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸ਼ੋਭਾਮਾਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾਨ੍ਵਹਂਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਯੁਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁषਿ ਚਾਧਤ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।