ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵੈ ਦृष੍ਟਃ ਪਤਮਾਨੋ ਨਿਜਾਗ੍ਰਜਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਮਾਨਾਂਤਰ੍ਨਿਨਾਯ ਰਿਪੁਸ਼ਂਕਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਡਿੱਗਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਪਕੜ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਰਿਂ ਮਹਾਰੋषਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ?'
ਮਾਂ ਵੈ ਯੁਧਿ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਗਂਤਾਸਿ ਜਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਯਿ ਤਵ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਜਯਾਸ਼ਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਰਸਾ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਾਡਿਤੋ ਦਸ਼ਸ਼ਰੈਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਹृਦਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਂ ਹਂਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਂਤਾਨ੍ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਹਨਤ੍ । ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਘਾਤਪਾਤਸ਼ਂਕਾਂ ਸृਜਨ੍ਹृਦਿ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ ਕੇ, ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਐਸਾ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਨਾਕਂਪਤ ਵਿਨਿष੍ਪੇषਂ ਵਾਂਛਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਥਿਰਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਵਤ੍ਸਦਂਤਾਨ੍ਮਹਾਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਹृਦਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਲਗ੍ਨਂ ਹृਦਿ ਮਹਾਵੀਰ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਧਨ੍ਵਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਰਿ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਕੋਪਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਸ੍ਵਾਂਤੋ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਯਿ ਯੋਦ੍ਧਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਮਿ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ਵਾਜਿਹਰ੍ਤਾਰਮਾਗਤਮ੍
'ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਪਰਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਦਾਰਯਨ੍ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦਤਲਾ ਹਤਾਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਵਨਸ੍ਯ ਤਨੂਭੁਵਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੂੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂਤਿ ਸਂਹਤਾਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਪਦਾਘਾਤਭਯਪੀਡਾਹਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ; ਹੋਰ ਡਰ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਾਃ । ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾਃ ਪਵਨਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਉਥੇ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਗਂਤੁਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍ । ਹਾਹਾ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰਸੁਰੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਤਿ ਮਹਾਸ਼ੂਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਵਿ । ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਯਾਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਇधर-ਉਧਰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮੀਰਜਃ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਰੂਪਧਰਃ ਕਪਿਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਰਦਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਕਪੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਤਦਾਕੁਲੀਭੂਤੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੇ ਮਹਾਜਨੇ । ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਥ 'ਚ ਭੀੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਪੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਯਦ੍ਭਟਪਾਤਨਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍
ਕਪੀ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਂਤਂ ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਾਵਕਕਾਂਤਿਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਗਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਮੁਖੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵਲੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਉਂਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ 'ਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤਦਾਯਸਂ ਦੈਤ੍ਯਮੋਚਿਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚਪੇਟਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ
ਦੈਤ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਲੋਹਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੁੱਟ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਥਪੜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਪੇਟਾਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੀਮ੍
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਥਪੜਾਂ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤਮੋਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਵਿਦਾਮਾਸ ਜਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਈ ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ।
ਸ਼ਿਲਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗਾਭਾਃ ਪਤਂਤਿ ਸੁਭਟੋਪਰਿ । ਤਾਭਿਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਅਥ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਥਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿਲਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਜਲਦਾ ਘਨਮ੍ । ਵਰ੍षਂਤਿ ਪੂਯਰੁਧਿਰਂ ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਉਥੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਬੱਦਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਰਸਿਆ, ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਤਮਾਨਾਨਿ ਕਬਂਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਸਕੁਂਡਲਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਈ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਕੰਡੇ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਨਗ੍ਨਾ ਵਿਰੂਪਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੁਖਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭਯਕਾਰਿਣਃ
ਨੰਗੇ, ਵਿਅੰਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਚਿਹਰੇ ਭਿਆਨਕ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।