ਤੇ ਬਾਣਾ ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਗ੍ਨਾ ਰਾਗਂ ਬਤਾਸृਜਨ੍ । ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ, ਲਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵੇਧਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰਃ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਭਿਧੇਨ ਹਿ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੋਸृਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਤਦਕਾਰਯਤ੍
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਪ੍ਰਹਤੋ ਵੀਰਃ ਕਂਪਮਾਨਃ ਸਵੇਪਥੁਃ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਸ੍ਥੇ ਪੁष੍ਕਲਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਕੰਪਦਾ ਅਤੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਮਯੋਧਯਤ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵੀਰਪ੍ਰਾਣਹृਤਿਂਕਰੈਃ
ਉਗ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਨੇਕ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹੀਯਾਂਸ੍ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਮਮਾਪ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਤਾਮ੍ । ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕੈਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਦੇਖ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਾਂ ਨੇ ਮਾਣੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਸਮਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਜ੍ਵਲਂਤਮਗ੍ਨਿਤੇਜਸ੍ਕਂ ਮਹੌਦਾਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਧृਦਿਗਤੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਃ ਸਸਾਯਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਿਲ-ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਆਪਣੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤੋ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਪਪਾਤ ਕਾਮਗੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਭੂਮੌ ਵਿਗਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਲਾ-ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵੈ ਦृष੍ਟਃ ਪਤਮਾਨੋ ਨਿਜਾਗ੍ਰਜਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਮਾਨਾਂਤਰ੍ਨਿਨਾਯ ਰਿਪੁਸ਼ਂਕਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਡਿੱਗਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਪਕੜ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਰਿਂ ਮਹਾਰੋषਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ?'
ਮਾਂ ਵੈ ਯੁਧਿ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਗਂਤਾਸਿ ਜਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਯਿ ਤਵ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਜਯਾਸ਼ਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਰਸਾ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਾਡਿਤੋ ਦਸ਼ਸ਼ਰੈਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਹृਦਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਂ ਹਂਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਂਤਾਨ੍ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਹਨਤ੍ । ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਘਾਤਪਾਤਸ਼ਂਕਾਂ ਸृਜਨ੍ਹृਦਿ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ ਕੇ, ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਐਸਾ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਨਾਕਂਪਤ ਵਿਨਿष੍ਪੇषਂ ਵਾਂਛਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਥਿਰਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਵਤ੍ਸਦਂਤਾਨ੍ਮਹਾਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਹृਦਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਲਗ੍ਨਂ ਹृਦਿ ਮਹਾਵੀਰ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਧਨ੍ਵਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਰਿ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਕੋਪਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਸ੍ਵਾਂਤੋ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਯਿ ਯੋਦ੍ਧਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਮਿ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ਵਾਜਿਹਰ੍ਤਾਰਮਾਗਤਮ੍
'ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਪਰਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਦਾਰਯਨ੍ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦਤਲਾ ਹਤਾਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਵਨਸ੍ਯ ਤਨੂਭੁਵਾ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੂੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂਤਿ ਸਂਹਤਾਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਪਦਾਘਾਤਭਯਪੀਡਾਹਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ; ਹੋਰ ਡਰ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਾਃ । ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾਃ ਪਵਨਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਉਥੇ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਗਂਤੁਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍ । ਹਾਹਾ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰਸੁਰੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਤਿ ਮਹਾਸ਼ੂਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਵਿ । ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਯਾਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਇधर-ਉਧਰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮੀਰਜਃ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਮਰੂਪਧਰਃ ਕਪਿਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਰਦਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਕਪੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਤਦਾਕੁਲੀਭੂਤੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੇ ਮਹਾਜਨੇ । ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਥ 'ਚ ਭੀੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।