ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਃਖਦਃ । ਲਵਣੋ ਨਾਮ ਲੋਕੇਸ਼ ਮਧੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਦੈਤ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਕੋਯਂ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦੁष੍ਟਃ ਕ੍ਵ ਚਾਸ੍ਯ ਬਲਮਲ੍ਪਕਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਮਾੜਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਵਾਮृਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਚਲੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਥੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਗੇ ਯਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਸੁਭਟਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍ । ਮਾ ਤ੍ਯਜਂਤੁ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਵਰਮ੍
ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਣ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਗਵਾਉਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸਖਾ । ਮਤ੍ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰੇਤਭੂਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੂਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਰਾਮੋ ਯ ਆਹਤ੍ਯ ਸਖਾਯਂ ਰਾਵਣਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਮ੍ । ਪਿਬਨ੍ਰੁਧਿਰਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਕਂਠਨਾਲਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਬੁਦੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਾਸਤੇ ਇਨਸਾਫ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਨੂੰ ਬੁਬੁਬੇ ਨਾਲ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੁष੍ਕਲੋ ਨਿਜਗਾਦੈਨਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਵਿਕਤ੍ਥਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਭਟਾ ਨਰਾਃ । ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਨਿਜਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਣੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸਲ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡੰਗ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਵਣੋ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਸਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਮਾਹृਤ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰ ਗਂਤਾਸਿ ਦੁਰ੍ਮਦ
ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲਿਆ?
ਪਤਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਬਾਣੈਃ ਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਪ੍ਰਾਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖਣਗੇ।
ਮਾ ਗਰ੍ਜ ਦੁष੍ਟ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕੇ ਮਯਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਸੁਭਟਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹੋਦਯਾਤ੍
ਦੁਸ਼ਟ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਚੀਕ ਨਾ ਮਾਰ। ਅਸਲ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਵੀਰਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦਮ੍ । ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਹृਦਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਗੜਾ ਸੀ, ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਆਯਾਂਤੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਯਸੀਂ ਕਾਂਚਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤ੍ਰਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ ਪੁष੍ਕਲਃ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ, ਜਾਦੂਈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਹ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੀਕृਤਾ । ਪਤਂਤੀ ਵਿਰਰਾਜਾਸੌ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤ੍ਰਯੀਵ ਕਿਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰਤਾਪਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਂ ਤਰਸਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਲੋਹਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਮੋਚਯਤ੍ । ਆਯਾਂਤਂ ਤਿਲਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਃ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨੁਕਲਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਤਰਸਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਹਿ ਸੇਵਕਃ । ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਾਪ ਆਧਤ੍ਤ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਨ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾ ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਗ੍ਨਾ ਰਾਗਂ ਬਤਾਸृਜਨ੍ । ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ, ਲਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵੇਧਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰਃ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਭਿਧੇਨ ਹਿ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੋਸृਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਤਦਕਾਰਯਤ੍
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਪ੍ਰਹਤੋ ਵੀਰਃ ਕਂਪਮਾਨਃ ਸਵੇਪਥੁਃ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਸ੍ਥੇ ਪੁष੍ਕਲਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਕੰਪਦਾ ਅਤੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਮਯੋਧਯਤ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵੀਰਪ੍ਰਾਣਹृਤਿਂਕਰੈਃ
ਉਗ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਨੇਕ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹੀਯਾਂਸ੍ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਮਮਾਪ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਤਾਮ੍ । ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕੈਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਦੇਖ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਾਂ ਨੇ ਮਾਣੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਸਮਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਜ੍ਵਲਂਤਮਗ੍ਨਿਤੇਜਸ੍ਕਂ ਮਹੌਦਾਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਧृਦਿਗਤੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਃ ਸਸਾਯਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਿਲ-ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਆਪਣੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤੋ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਪਪਾਤ ਕਾਮਗੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਭੂਮੌ ਵਿਗਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਲਾ-ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।