ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ। ਵੇਦਾਨਾਂ ਨਿਂਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਆਸ੍ਤੇ ਯੋ ਮੌਨਿਵਨ੍ਨਰਃ । ਮਾਨਸੇ ਰੋਚਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਰਸਲਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਗਾਂ ਮੂਢੋ ਧਨਲੋਭੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
—ਜਾਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਲੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਦਾ, ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵੇਚਦਾ—
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੂਪੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨਾਚਰੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
—ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਕੂਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਵਾਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਥਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਣਕੋਵਿਦਃ । ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚੰਗਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯੇਯੋ ਵੈ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਂਤਿ ਮਣਿਮੌਲਿਭਿਃ
ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾ ਆਪਣੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਮੋੜ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ—
ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਯੋਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਲੋਕੇਸ਼ਪੂਜਿਤਃ । ਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਬ੍ਰੁਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵੈ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵष੍ਯਿਤਿ
ਰਾਮ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਰਾਜਨ੍ਕੋਯਂ ਲਘੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕਾਮਗੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੈਤ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੇਰੁਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਸਹਿਤਂ ਲਾਂਗੂਲਾਗ੍ਰੇਣ ਤੋਲਯੇ । ਜਲਧਿਂ ਸ਼ੋषਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਂ ਵਾ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਕृਪਯਾ ਮਮ । ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ ਰਾਜਨ੍ਯਦਸਾਧ੍ਯਂ ਕਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦੈਵ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਦੂਰੋ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਝੂਠ ਨਿਕਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਪਿਲਾਂ ਗਾਂ ਵੈ ਪਯੋਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨੁਪਾਲਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਮਨृਤਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਲਈ ਪਾਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਗਚ੍ਛਤੇ ਮੋਹਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਃ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਮਨृਤਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ।
ਯਦ੍ਘ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਰੌਰਵਮ੍ । ਤਾਂ ਪਿਬੇਨ੍ਮਦਿਰਾਂ ਯੋ ਵਾ ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦੇਨ ਲੋਲੁਪਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਜੀਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਰੌਰਵ ਨਰਕ,
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤਨ੍ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਚੇਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਮਕृਪਾਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰੈਰ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਰਸਾ ਯੁਤਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪਿ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਵੈ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!'
ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਰੋ ਵਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵਂਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ।
ਚੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰ ਆਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਿ ਨ ਸਾਯਕੈਃ । ਵਿਮਾਨਾਚ੍ਚ ਕਬਂਧਾਚ੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਸੁੱਟਾਂ,
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਚੌਰ੍ਯਤਃ । ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਂਦਾਯਾਂ ਤਨ੍ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਅੱਜ ਪੱਕਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵੀਰਪੂਜਿਤਾਃ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਾਘਵਭ੍ਰਾਤਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਭਰਾ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਿਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਃਖਦਃ । ਲਵਣੋ ਨਾਮ ਲੋਕੇਸ਼ ਮਧੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਦੈਤ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਕੋਯਂ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦੁष੍ਟਃ ਕ੍ਵ ਚਾਸ੍ਯ ਬਲਮਲ੍ਪਕਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਮਾੜਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਵਾਮृਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਚਲੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਥੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਗੇ ਯਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਸੁਭਟਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍ । ਮਾ ਤ੍ਯਜਂਤੁ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਵਰਮ੍
ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਣ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਗਵਾਉਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸਖਾ । ਮਤ੍ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰੇਤਭੂਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੂਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਰਾਮੋ ਯ ਆਹਤ੍ਯ ਸਖਾਯਂ ਰਾਵਣਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਮ੍ । ਪਿਬਨ੍ਰੁਧਿਰਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਕਂਠਨਾਲਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਬੁਦੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਾਸਤੇ ਇਨਸਾਫ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਨੂੰ ਬੁਬੁਬੇ ਨਾਲ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੁष੍ਕਲੋ ਨਿਜਗਾਦੈਨਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।