ਦੁਕੂਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਰੋਮਾਲੀ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਯਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਉਵਾਚ ਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜਨਾਰਦਨ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜੀ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੀਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਰੀਰਜਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪ੍ਰੀਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਕਮਾਦਾਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਕृਪਾਸੁਧਾਰ੍ਦ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਸੁਰਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਨਮਤਾਂ ਤਦਾ । ਤਦ੍ਦਯਾਦृष੍ਟਿਦृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਨਂਦਃ ਸਂਭ੍ਰਮੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਣਾ ਊਚੁਃ - ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇਜੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਬਹੁਬਾਹੁਪਦਾਂਕਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ — 'ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਬੜਾ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੇਜਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਰਂ ਤਵ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਤੇਰਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤਦਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਸੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕੋਟੀਂਦੁਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸੁਧਾਮਯ ਸਟਾਪੁਂਜ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਨਿਭਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਵਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਕੇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੇਯੂਰੈਃ ਕਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੌਘੈਰਿਵ ਸਤ੍ਫਲੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਫਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਪਾਕੁਸੁਮਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਕਰਪਂਕਜੈਃ
ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਰ ਨਰਮ ਤੇ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥੇਲੇ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗृਹੀਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਵਰਦਾਭਯਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ । ਉਦ੍ਯਦ੍ਦਿਨਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਣੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ । ਸਵ੍ਯਾਂਗਸ੍ਥ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ
ਹਾਰਾਂ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨृਸਿਂਹਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਹਰ੍षਯਃ । ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਜਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਚੇਤਸਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਆਨਂਦਸਿਂਧੁਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਾਤ੍ਮੇਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਸਮਰ੍ਪਣੈਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਕੁਂਭੈਃ ਸੁਧਾਪੂਰ੍ਣੈਰਭਿषਿਚ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਗਂਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤੈਰ੍ਦੀਪੈਰਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮ੍ਮਹੁਃ
ਦਿਵਯ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਮਿष੍ਟਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਦਦੌ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
—ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ—
ਵਿਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪਵਪੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
—ਉੱਥੇ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਬੁਭੁਜੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰਾਤਂਕਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਡਰ-ਫਿਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਯੱਗ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—
ਕਾਲੇ ਹਰਿਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਚਰਿਤਂ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਜੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਦਾ ਚਰਨ-ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਨृਸਿਂਹਂ ਵੈਭਵਂ ਹਰੇਃ । ਸ਼ੇषਾਂ ਚ ਵੈਭਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਏ ਦੇਵੀ! ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਹਿਂਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਨृਸਿਂਹਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋਨਾਮਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ' ਨਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।