ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਚਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਵੀਰਾਨ੍ਰਣਵਰੇ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਰਸਾ ਨਤਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਠੀਕ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਯੋਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਜੇਤੁਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਰੇ ਵਿਜਯੋਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਤਾਪਨਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।'
ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਯਾਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਰੋਤੁ ਤਸ੍ਯ ਯਾਨਸ੍ਯ ਭਂਗਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ੍ਵਸਾਯਕੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜਾਵੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਧृष੍ਟਕਰ੍ਮਾਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੋਧਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਕਰੋਤੁ ਮੁਖਪੁਚ੍ਛਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਾਨਰਾ ਅਪਿ ਯੇ ਵੀਰਾ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤੇऽਖਿਲਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਵਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੀ ਵਾਨਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਸੁਮਦਸ਼੍ਚ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਾਨ੍
ਸੁਮਦ, ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਭਵਾਨਪਿ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਵਾਰੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਰੋਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਯੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨਾਃ । ਤੇ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਭਟੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਇਹ ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇऽਮਾਤ੍ਯੇ ਸੁਮਤਿਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵੀਰਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭੋ ਵੀਰਾਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਤੇ ਵਦਂਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਮਤ੍ਪੁਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਦਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਦੱਸਣ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਸ਼ੋਭਿਨੀਮ੍ । ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਹਿ ਭਵਂਤੋ ਬਲਸਂਯੁਤਾਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਾਕਰਮ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਵਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮਹਤੀਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਤੇਜਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਖਾਈ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਪੁष੍ਕਲੋ ਵੀਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਪਰਮੋਤ੍ਸਾਹਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੂਚਿਵਾਨਿਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਕਿਹਾ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਵਿਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਚੇਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਦੈਤ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਕੁਲਾਨਨਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਲਝਿਆ ਹੋਵੇ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ ਸਕਾਂ—
ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਭੋਕ੍ਤੁਰ੍ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਦੇਵਨਿਂਦਨੇ । ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਚ੍ਚੇਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਵਚੋऽਨृਤਮ੍
—ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਯਦਿਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨ ਪਤਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਜੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕ ਨਾ ਡਿੱਗਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਸੁਣ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਯੋਰ੍ਵਿਭੇਦਂ ਯਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਃ ਕਰੋਤ੍ਯਪਿ । ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਚ੍ਚੇਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਬੁਜੇ । ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਯਾਸ੍ਤਿ ਸੈਵ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਚ ਕਰੇਗੀ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਨृਪਃ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਚਾ ਵਚਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ। ਵੇਦਾਨਾਂ ਨਿਂਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਆਸ੍ਤੇ ਯੋ ਮੌਨਿਵਨ੍ਨਰਃ । ਮਾਨਸੇ ਰੋਚਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਰਸਲਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਗਾਂ ਮੂਢੋ ਧਨਲੋਭੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
—ਜਾਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਲੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਦਾ, ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵੇਚਦਾ—
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੂਪੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨਾਚਰੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
—ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਕੂਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਵਾਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਥਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਣਕੋਵਿਦਃ । ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚੰਗਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯੇਯੋ ਵੈ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਂਤਿ ਮਣਿਮੌਲਿਭਿਃ
ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾ ਆਪਣੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਮੋੜ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ—
ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਯੋਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਲੋਕੇਸ਼ਪੂਜਿਤਃ । ਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਬ੍ਰੁਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵੈ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵष੍ਯਿਤਿ
ਰਾਮ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਰਾਜਨ੍ਕੋਯਂ ਲਘੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕਾਮਗੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੈਤ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੇਰੁਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਸਹਿਤਂ ਲਾਂਗੂਲਾਗ੍ਰੇਣ ਤੋਲਯੇ । ਜਲਧਿਂ ਸ਼ੋषਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਂ ਵਾ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਕृਪਯਾ ਮਮ । ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ ਰਾਜਨ੍ਯਦਸਾਧ੍ਯਂ ਕਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦੈਵ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਦੂਰੋ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਝੂਠ ਨਿਕਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।