ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਰਥਿਵਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿषੁ ਭੂਰਿषੁ । ਮਹਾਰਾਜੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਥਕੋਟਿਯੁਤੇषੁ ਚ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ,
ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਮਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ
ਅਚਾਨਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਰਜਸਾ ਵ੍ਯਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਸਂਕੁਲਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਮਰ੍ਦੇ ਮਹਾਭਯਕਰੇ ਤਤਃ
ਆਸਮਾਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਭਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ,
ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਪੂਯਾਮੇਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਅਤ੍ਯਾਕੁਲਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰਮਵੈਰਿਣਃ
ਬਦਲ ਲਹੂ, ਪੀਪ ਤੇ ਗੰਦ-ਮਲ ਵਰਗਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਕੁਲੀਕृਤਲੋਕੇ ਤੁ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਮੋਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਾਤ ਹੈ?' ਸਭ ਦੇ ਅੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਪਾਤਾਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇਣਿਸਂਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਾਮਗੇ ਸੁਵਿਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਯਸਨਿषੇਵਿਣਿ । ਆਰੂਢੋऽਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਹਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤਤ੍ਤਮੋ ਨष੍ਟਮਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਬਭੌ । ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕੁਤ੍ਰ ਹਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਃ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੋਧੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਉਹ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਯਰਾਜਂ ਤੁ ਲੋਕਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਯਦਾ ਵਾਹਂ ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਭ, ਘੋੜਾ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਇਤਿ ਵਾਚਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਸੁਭਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਥਸ੍ਥੈਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੁਮੁਰ੍ਖਾ ਵਿਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਲਂਬਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੈਨ੍ਯਗ੍ਰਾਸਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਮੂਰਖ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਜੋ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨृਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਹਯੋ ਨੀਤੋ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਖੇ ਵਿਮਾਨਵਿਲਾਸਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿੱਥੇ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।'
ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵੀਰਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਯਯੌ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਹਯਂ ਕੁਰੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਉਲਝਾ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ; 'ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਘੋੜਾ ਫੜੋ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰੋ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰੋषਸਮਾਵृਤਃ । ਕੋऽਸ੍ਤ੍ਯੇष ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯੋ ਮੇ ਹਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ?'
ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਵ੍ਰਜਨਿਰ੍ਹਤਮ੍ । ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਮਮ ਵੈਰਿਣਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਡਦਾ ਰਥ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਜ੍ਜੀਯਂਤਾਂ ਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤਾਃ । ਯਾਂਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਯੋਦ੍ਧਾਰੋ ਵਾਜਿਹਾਰਿਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਯੋਧੇ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਲੜਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਉਵਾਚ ਨਿਜਮਂਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਨਯਾਨਯਵਿਦਂ ਸ਼ੂਰਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਲਾਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕਥਯ ਕੇ ਯੋਜ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੰਤਰੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ — ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ।'
ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਭਵਦ੍ਵਚਃ । ਵੀਰਾਨ੍ਕਥਯ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੱਸ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਚਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਵੀਰਾਨ੍ਰਣਵਰੇ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਰਸਾ ਨਤਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਠੀਕ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਯੋਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਜੇਤੁਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਰੇ ਵਿਜਯੋਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਤਾਪਨਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।'
ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਯਾਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਰੋਤੁ ਤਸ੍ਯ ਯਾਨਸ੍ਯ ਭਂਗਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ੍ਵਸਾਯਕੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜਾਵੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਧृष੍ਟਕਰ੍ਮਾਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੋਧਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਕਰੋਤੁ ਮੁਖਪੁਚ੍ਛਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਾਨਰਾ ਅਪਿ ਯੇ ਵੀਰਾ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤੇऽਖਿਲਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਵਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੀ ਵਾਨਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਸੁਮਦਸ਼੍ਚ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਾਨ੍
ਸੁਮਦ, ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਭਵਾਨਪਿ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਵਾਰੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਰੋਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਯੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨਾਃ । ਤੇ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਭਟੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਇਹ ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇऽਮਾਤ੍ਯੇ ਸੁਮਤਿਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵੀਰਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭੋ ਵੀਰਾਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਤੇ ਵਦਂਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਮਤ੍ਪੁਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਦਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਦੱਸਣ।