ਅਮਾਤ੍ਯਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜਧਨਂ ਮਹਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ।'
ਯਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਹਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਵਰਮ੍ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸੇਵਾ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੈਨਿਕੈਃ । ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੀਮਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਸਸੈਨਿਕਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਓਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵੀਰਾ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਪ੍ਰਬਲਾ ਰਥਾਃ ਸੁਨਿਨਦਂਤਿ ਚ । ਜਯਸ਼ਂਖਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਣੁਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਥ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੈ-ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਸੁਰ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਧਨਮ੍
ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਰੁਕ੍ਮਨਾਮ੍ਨੇ ਦਦੌ ਮਹਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ-ਭਗਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨੂਮਂਤਂ ਪਰੀਰਭ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰਾਮਸੇਵਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਰਾਮਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਨਂਦ ਚੇਤਸਿ ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਹਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤੋ ਦੂਰਂ ਵੀਰੈਃ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਭੂਪੇਨ ਯਯੌ ਵੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੋੜਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ੇषਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਸਂਵਾਦੇ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਮਾਗਮੋਨਾਮ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਤਸਯਾਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਰਾਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ' ਨਾਮਕ ਬਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਰਥਿਵਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿषੁ ਭੂਰਿषੁ । ਮਹਾਰਾਜੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਥਕੋਟਿਯੁਤੇषੁ ਚ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ,
ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਮਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ
ਅਚਾਨਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਰਜਸਾ ਵ੍ਯਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਸਂਕੁਲਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਮਰ੍ਦੇ ਮਹਾਭਯਕਰੇ ਤਤਃ
ਆਸਮਾਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਭਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ,
ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਪੂਯਾਮੇਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਅਤ੍ਯਾਕੁਲਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰਮਵੈਰਿਣਃ
ਬਦਲ ਲਹੂ, ਪੀਪ ਤੇ ਗੰਦ-ਮਲ ਵਰਗਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਕੁਲੀਕृਤਲੋਕੇ ਤੁ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਮੋਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਾਤ ਹੈ?' ਸਭ ਦੇ ਅੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਪਾਤਾਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇਣਿਸਂਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਾਮਗੇ ਸੁਵਿਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਯਸਨਿषੇਵਿਣਿ । ਆਰੂਢੋऽਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਹਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤਤ੍ਤਮੋ ਨष੍ਟਮਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਬਭੌ । ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕੁਤ੍ਰ ਹਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਃ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੋਧੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਉਹ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਯਰਾਜਂ ਤੁ ਲੋਕਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਯਦਾ ਵਾਹਂ ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਭ, ਘੋੜਾ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਇਤਿ ਵਾਚਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਸੁਭਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਥਸ੍ਥੈਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੁਮੁਰ੍ਖਾ ਵਿਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਲਂਬਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੈਨ੍ਯਗ੍ਰਾਸਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਮੂਰਖ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਜੋ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨृਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਹਯੋ ਨੀਤੋ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਖੇ ਵਿਮਾਨਵਿਲਾਸਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿੱਥੇ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।'
ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵੀਰਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਯਯੌ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਹਯਂ ਕੁਰੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਉਲਝਾ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ; 'ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਘੋੜਾ ਫੜੋ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰੋ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰੋषਸਮਾਵृਤਃ । ਕੋऽਸ੍ਤ੍ਯੇष ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯੋ ਮੇ ਹਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ?'
ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਵ੍ਰਜਨਿਰ੍ਹਤਮ੍ । ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਮਮ ਵੈਰਿਣਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਡਦਾ ਰਥ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਜ੍ਜੀਯਂਤਾਂ ਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤਾਃ । ਯਾਂਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਯੋਦ੍ਧਾਰੋ ਵਾਜਿਹਾਰਿਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਯੋਧੇ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਲੜਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਉਵਾਚ ਨਿਜਮਂਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਨਯਾਨਯਵਿਦਂ ਸ਼ੂਰਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਲਾਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕਥਯ ਕੇ ਯੋਜ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੰਤਰੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ — ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ।'
ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਭਵਦ੍ਵਚਃ । ਵੀਰਾਨ੍ਕਥਯ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੱਸ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ।