ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਂਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਘੋੜਾ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਦੇਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਗਦਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮਾਲਕ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਗਤੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਾਂਤਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਨਤਾ ਊਚੁਃ। ਕੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਸਿਤਵਰ੍ਣੇਨ ਗਂਗਾਜਲਸਮੇਨ ਵੈ । ਭਾਲੇ ਸੌਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਯਮੀਰਿਤਮ੍ । ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਹਸਨ੍ਭੂਪੋ ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਹਯਃ
ਜਨਤਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਤਾ ਕਰੋ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਪਾਲਿਤਃ । ਆਯਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਭਰ੍ਤੂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਚਿਨ੍ਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਮਯਾਯੋਧ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੁਰਂ ਮਮ
ਰਾਮ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ—ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾਕਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਯੋ ਰਾਮਂ ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਮਾਨਸੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਉਥੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦਾ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਯਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਨਂਦਨਃ । ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਕਾਃ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਮਾਤ੍ਯਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜਧਨਂ ਮਹਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ।'
ਯਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਹਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਵਰਮ੍ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸੇਵਾ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੈਨਿਕੈਃ । ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੀਮਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਸਸੈਨਿਕਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਓਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵੀਰਾ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਪ੍ਰਬਲਾ ਰਥਾਃ ਸੁਨਿਨਦਂਤਿ ਚ । ਜਯਸ਼ਂਖਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਣੁਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਥ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੈ-ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਸੁਰ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਧਨਮ੍
ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਰੁਕ੍ਮਨਾਮ੍ਨੇ ਦਦੌ ਮਹਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ-ਭਗਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨੂਮਂਤਂ ਪਰੀਰਭ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰਾਮਸੇਵਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਰਾਮਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਨਂਦ ਚੇਤਸਿ ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਹਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤੋ ਦੂਰਂ ਵੀਰੈਃ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਭੂਪੇਨ ਯਯੌ ਵੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੋੜਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ੇषਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਸਂਵਾਦੇ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਮਾਗਮੋਨਾਮ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਤਸਯਾਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਰਾਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ' ਨਾਮਕ ਬਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਰਥਿਵਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿषੁ ਭੂਰਿषੁ । ਮਹਾਰਾਜੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਥਕੋਟਿਯੁਤੇषੁ ਚ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ,
ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਮਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ
ਅਚਾਨਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਰਜਸਾ ਵ੍ਯਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਸਂਕੁਲਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਮਰ੍ਦੇ ਮਹਾਭਯਕਰੇ ਤਤਃ
ਆਸਮਾਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਭਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ,
ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਪੂਯਾਮੇਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਅਤ੍ਯਾਕੁਲਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰਮਵੈਰਿਣਃ
ਬਦਲ ਲਹੂ, ਪੀਪ ਤੇ ਗੰਦ-ਮਲ ਵਰਗਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਕੁਲੀਕृਤਲੋਕੇ ਤੁ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਤਮੋਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਥਿਤੌਜਸਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਾਤ ਹੈ?' ਸਭ ਦੇ ਅੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਪਾਤਾਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇਣਿਸਂਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਾਮਗੇ ਸੁਵਿਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਯਸਨਿषੇਵਿਣਿ । ਆਰੂਢੋऽਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਹਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤਤ੍ਤਮੋ ਨष੍ਟਮਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਬਭੌ । ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕੁਤ੍ਰ ਹਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਃ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੋਧੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਉਹ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਯਰਾਜਂ ਤੁ ਲੋਕਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਯਦਾ ਵਾਹਂ ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਭ, ਘੋੜਾ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਇਤਿ ਵਾਚਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਤਾਵਤ੍ਸ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।