ਤਵ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਦਿਤਂ ਮਮ ਸਾਦਰਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਆਖਾਂਗਾ; ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਭਜ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਨੈष੍ਕਾਪਟ੍ਯੇਨ ਲੋਕੇਸ਼ਂ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ; ਏ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।
ਸ ਤੁष੍ਟੋ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧृਦਿਸ੍ਥਂ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਕृਤ ਗੋਹਤ੍ਯਾਪਾਪਨਾਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਧੇਨੁਂ ਪਾਲਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਕਨਕਂ ਪਾਪਨਿष੍ਕृਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਭੇਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮृਤਂਭਰਨृਪਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਧਾਯ ਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਰਤਮਾਚਰਤ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਾਲਯਨ੍ਧੇਨੁਂ ਜਗਾਮ ਵਿਪਿਨਂ ਮਹਤ੍ । ਰਾਮਨਾਮਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟਾ ਤੁ ਸੁਰਭਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਰਿਤੋषਿਤਾ । ਰਾਜਨ੍ਵਰਯ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਰਂ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵੈ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਰਾਮਭਕ੍ਤਂ ਪਿਤृਰਤਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਮ੍
ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤੁष੍ਟਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਸਾਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੇ । ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੀ ਕਾਮਧੇਨੁਃ ਕृਪਾਵਤੀ
ਕਾਮਧੇਨੁ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮਸੇਵਕਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਂਜ੍ਞਯਾਯੁਕ੍ਤਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪਿਤਾ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤਸ ਰੱਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਂਤਂ ਸੁਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਂ ਮਹਾਨ੍ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਤ੍ਯਵੰਤ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣਨਿਰ੍ਭਰਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਤਪ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਾਪਃ ਸਤਨੁਰਗਾਦ੍ਧਰਿਪਦਂ ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਸਾਵਪਿ ਨृਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਨਿਜਧਰ੍ਮੇਣ ਲੋਕੇਸ਼ਂ ਰਘੁਨਾਥਮਤੋषਯਤ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਸੋਹਣੇ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਰਮਾਨਾਥੋ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤਿਮਚਂਚਲਾਮ੍ । ਨਿਜਾਂਘ੍ਰਿਪਦ੍ਮੇ ਯਜਤਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕੋਟਿਭਿਃ
ਰਮਾਨਾਥ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਕਥਾਨਕਮਨਾਤੁਰਃ । ਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਂ ਕृਪਯਾਯੁਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ।
ਯੋ ਨ ਪੂਜਯਤੇ ਦੇਵਂ ਰਘੁਨਾਥਂ ਰਮਾਪਤਿਮ੍ । ਸ ਤੇਨ ਤਾਡ੍ਯਤੇ ਦਂਡੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਭਯਾਵਹੈਃ
ਜੋ ਰਘੁਨਾਥ, ਰਮਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਸ਼ੀਤਿਵਤ੍ਸਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਦੇਕਾਦਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਾਨੁषੈਃ ਕਾਰਿਤਾऽਮੁਨਾ
ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਸੀ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤੁਲਸੀ ਵਲ੍ਲਭਾ ਯਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਚ੍ਛਿਰੋਧਰਾਮ੍ । ਨ ਮੁਂਚਤਿ ਰਮਾਨਾਥ ਪਾਦਪਦ੍ਮਸ੍ਰਗੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੁਲਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਾਲਾ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ऋषੀਣਾਮਪਿ ਪੂਜ੍ਯੋਯਮਿਤਰੇषਾਂ ਕਥਂ ਨਹਿ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਮृਤਿਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ! ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਂਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਘੋੜਾ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਦੇਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਗਦਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮਾਲਕ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਗਤੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਾਂਤਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਨਤਾ ਊਚੁਃ। ਕੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਸਿਤਵਰ੍ਣੇਨ ਗਂਗਾਜਲਸਮੇਨ ਵੈ । ਭਾਲੇ ਸੌਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਯਮੀਰਿਤਮ੍ । ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਹਸਨ੍ਭੂਪੋ ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਹਯਃ
ਜਨਤਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਤਾ ਕਰੋ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਪਾਲਿਤਃ । ਆਯਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਭਰ੍ਤੂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਚਿਨ੍ਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਮਯਾਯੋਧ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੁਰਂ ਮਮ
ਰਾਮ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ—ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾਕਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਯੋ ਰਾਮਂ ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਮਾਨਸੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਉਥੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦਾ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਯਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਨਂਦਨਃ । ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਕਾਃ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।