ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਨਿਲਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨृਕੇਸਰੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਮੁਖਂ ਹਰੇਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਕृਤਂਪਾਪਂਤਥਾਵੈष੍ਣਵਦੋषਜਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੇਖਿਆ।
ਨृਸਿਂਹਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਮਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਅਥਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਥਮਹਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂਨृਕੇਸਰੀ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਖੇਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਭੈਰ੍ਘਨੈਃ । ਸਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲਾਤ੍ਮਾਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਪਃਸ਼੍ਯਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਖਂ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਖਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਿਜਹਾਵਸੂਨ੍ । ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਹਰਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਂਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕृष੍ਯਾਂਤ੍ਰਾਣਿ ਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਕਂਠੇ ਸਂਸਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ । ਅਥ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਂ ਭੀਤਾ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾਤਰਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾਨਵਦ੍ਯਾਂਗੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਦੇਵੀਸੂਕ੍ਤਜਪੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ-ਸੂਕਤ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤੈਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਦੁਕੂਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਰੋਮਾਲੀ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਯਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਉਵਾਚ ਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜਨਾਰਦਨ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜੀ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੀਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਰੀਰਜਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪ੍ਰੀਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਕਮਾਦਾਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਕृਪਾਸੁਧਾਰ੍ਦ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਸੁਰਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਨਮਤਾਂ ਤਦਾ । ਤਦ੍ਦਯਾਦृष੍ਟਿਦृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਨਂਦਃ ਸਂਭ੍ਰਮੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਣਾ ਊਚੁਃ - ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇਜੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਬਹੁਬਾਹੁਪਦਾਂਕਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ — 'ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਬੜਾ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੇਜਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਰਂ ਤਵ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਤੇਰਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤਦਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਸੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕੋਟੀਂਦੁਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸੁਧਾਮਯ ਸਟਾਪੁਂਜ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਨਿਭਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਵਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਕੇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੇਯੂਰੈਃ ਕਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੌਘੈਰਿਵ ਸਤ੍ਫਲੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਫਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਪਾਕੁਸੁਮਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਕਰਪਂਕਜੈਃ
ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਰ ਨਰਮ ਤੇ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥੇਲੇ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗृਹੀਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਵਰਦਾਭਯਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ । ਉਦ੍ਯਦ੍ਦਿਨਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਣੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ । ਸਵ੍ਯਾਂਗਸ੍ਥ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ
ਹਾਰਾਂ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨृਸਿਂਹਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਹਰ੍षਯਃ । ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਜਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਚੇਤਸਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਆਨਂਦਸਿਂਧੁਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਾਤ੍ਮੇਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਸਮਰ੍ਪਣੈਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨਕੁਂਭੈਃ ਸੁਧਾਪੂਰ੍ਣੈਰਭਿषਿਚ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਗਂਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤੈਰ੍ਦੀਪੈਰਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮ੍ਮਹੁਃ
ਦਿਵਯ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।