ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨੈਤਾਦृਕ੍ਕਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਕਰਂਦ ਮਧੁਵ੍ਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਚੁੰਨ ਵਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਪਿਨੋ ਮਲਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੁਨਾਤਿ ਪਰਮਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਤਾਰਿਣੀ
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਪਾਪਲੇਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯੇਨ ਸਂਯਮਿਨੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਪੂਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੇਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਸੰਯਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਚਰਂਤੀਂ ਗਾਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਪਾਪਵਿਪਾਕੇਨ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲੀ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਵਿਪੁਲਾਨ੍ਨਿਜਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭੋਗ।
ਏਤੇषਾਂ ਕਰੁਣਾਵਾਰ੍ਧੀ ਰਘੁਨਾਥੋ ਸੁਖਂ ਹਰਨ੍ । ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਾਰ੍ਗੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਤ੍ਪਰਿਮੋਚਨਮ੍
ਹੇ ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ?
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਪਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕਰੁਣਾਲਯਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੁਃਖਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਘਰ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਦਿਵਂਗਤਃ । ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਵਿਮਾਨੇਨ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿਚ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਵੋऽਨਿਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਤ੍ । ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਪੂਜਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰ । ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਥਮਾਦਰਾਤ੍ । ਪੂਜਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਬਾਲਿ ਕਥਯਾਮਾਸ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਿਪਿਨਂ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤੀ ਤੁ ਗੋਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ: ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਗਵੇ ਯਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਗੋਮਯਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਹਰੇਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਯਵਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਖਵਾਏ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਲੇੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜੌ ਦੇਵੇ।
ਸਾ ਯਦਾ ਪਿਬਤੇ ਤੋਯਂ ਤਦਾ ਪੇਯਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਚਿ । ਸੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਚਾਸਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਗਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਓ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹੋ।
ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਵਸਂ ਸ੍ਵਯਮਾਹਰੇਤ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ ਤੇ ਜੌ ਖੁਦ ਲਿਆਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ ऋਤਂਭਰਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰਿਤੰਭਰਾ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕੁਰੁਤੇ ਗਾਂ ਵੈ ਯਵਸਾਦ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤਾਮ੍ । ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਵਭਕ੍ਸ਼ਕृਤਾਦਰਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੌ ਖਵਾਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਧੇਨੁਂ ਪੂਜਯਤੋ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸਾ ਘਨਾਃ । ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਤृਣਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਚਰਂਤੀਮਕੁਤੋਭਯਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ; ਗਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘਾਸ ਆਦਿ ਚਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਕਦਾ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਦृष੍ਟਿਃ ਸਪਰਿਤੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸ ਕੁਤੂਹਲੀ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯਾਹਨਦ੍ਗਾਂ ਵੈ ਪਂਚਾਸ੍ਯਃ ਕਾਨਨਾਂਤਰਾਤ੍ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਨਾਂ ਸਿਂਹਭਾਰੇਣਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਇਆ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੋਈ, ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਨृਪਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨਿਜਮਾਤਰਮ੍ । ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰੁਰੋਦਾਤੀਵ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ — ਗਾਂ — ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਇਆ।
ਸ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਜਾਬਾਲਿਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਗੋਵਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜਾਬਾਲੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਅਣਜਾਣੀ ਹਤਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ऋਤਂਭਰ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਧੇਨੁਂ ਪਾਲਯਨ੍ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਕੁਤੋਪ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਸਿਂਹੋ ਜਘਾਨਾਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਃ
ਰਿਤੰਭਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਕਥਂ ਵਾ ਵ੍ਰਤਸਂਪੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਂ ਭੂਪਂ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਤ੍ਯੁਪਾਯਾ ਮਹੀਪਾਲ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹੀਪਾਲ, ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਹਨ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਯ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਰਾਪਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਣਿ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ, ਅਭਾਗਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਃ ਸਨਿਯਮੈਰ੍ਯਮੈਃ । ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਨਿਯਮਾਦਨੁਤਿष੍ਠਤਃ
ਕਠਿਨ ਤਪ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਵਰਤਾਂ, ਸਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਪੁਂਜਕृਤੋਸ੍ਤਯੋਃ । ਮਤ੍ਯਾ ਗੋਵਧਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਵਿਨਿਂਦਿਤੁਃ
ਪਰ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ: ਜੋ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਂ ਯੋ ਮਨਸਾ ਦੁਃਖਂ ਵਾਂਚ੍ਛਤ੍ਯਧਮਸਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।