ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਨ੍ਮਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈ ਰਘੁਨਾਥਾਰ੍ਚਨੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਏਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਾ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਾ ਨਿਰਯਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਜਨਕਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਦੁਃਖਦਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ਨਿਰਯਨਿਃਸृਤਾਨ੍ । ਤੁਤੋष ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਦਿਵਂ ਦੇਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਜਨਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਦਯਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਨਰਕਸ੍ਥੇषੁ ਵੈ ਨृषੁ । ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੀਨਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਪਾਤਕਕਰਾ ਨਰਾਃ । ਆਯਾਂਤਿ ਤਵ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਕਥਾਰਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਮਦਾਗਮਨਮਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਕੇਨਪਾਪੇਨ ਧਾਰ੍ਮਿਕ । ਤਦ੍ਵੈ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਪਾਪਕਾਰਣਮਾਦਿਤਃ
ਹੇ ਧਰਮਕ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ, ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਰਂਤਪ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਯਮਪੁਰ੍ਯਾਗਮਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨੈਤਾਦृਕ੍ਕਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਕਰਂਦ ਮਧੁਵ੍ਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਚੁੰਨ ਵਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਪਿਨੋ ਮਲਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੁਨਾਤਿ ਪਰਮਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਤਾਰਿਣੀ
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਪਾਪਲੇਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯੇਨ ਸਂਯਮਿਨੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਪੂਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੇਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਸੰਯਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਚਰਂਤੀਂ ਗਾਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਪਾਪਵਿਪਾਕੇਨ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲੀ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਵਿਪੁਲਾਨ੍ਨਿਜਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭੋਗ।
ਏਤੇषਾਂ ਕਰੁਣਾਵਾਰ੍ਧੀ ਰਘੁਨਾਥੋ ਸੁਖਂ ਹਰਨ੍ । ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਾਰ੍ਗੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਤ੍ਪਰਿਮੋਚਨਮ੍
ਹੇ ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ?
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਪਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕਰੁਣਾਲਯਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੁਃਖਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਘਰ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਦਿਵਂਗਤਃ । ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਵਿਮਾਨੇਨ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿਚ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਵੋऽਨਿਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਤ੍ । ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਪੂਜਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰ । ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਥਮਾਦਰਾਤ੍ । ਪੂਜਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਬਾਲਿ ਕਥਯਾਮਾਸ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਿਪਿਨਂ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤੀ ਤੁ ਗੋਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ: ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਗਵੇ ਯਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਗੋਮਯਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਹਰੇਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਯਵਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਖਵਾਏ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਲੇੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜੌ ਦੇਵੇ।
ਸਾ ਯਦਾ ਪਿਬਤੇ ਤੋਯਂ ਤਦਾ ਪੇਯਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਚਿ । ਸੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਚਾਸਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਗਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਓ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹੋ।
ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਵਸਂ ਸ੍ਵਯਮਾਹਰੇਤ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ ਤੇ ਜੌ ਖੁਦ ਲਿਆਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ ऋਤਂਭਰਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧੇਨੁਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰਿਤੰਭਰਾ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕੁਰੁਤੇ ਗਾਂ ਵੈ ਯਵਸਾਦ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤਾਮ੍ । ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਵਭਕ੍ਸ਼ਕृਤਾਦਰਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੌ ਖਵਾਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਧੇਨੁਂ ਪੂਜਯਤੋ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸਾ ਘਨਾਃ । ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਤृਣਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਚਰਂਤੀਮਕੁਤੋਭਯਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ; ਗਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘਾਸ ਆਦਿ ਚਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਕਦਾ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਦृष੍ਟਿਃ ਸਪਰਿਤੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸ ਕੁਤੂਹਲੀ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।