ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਪਾਤਨੀਯਸ੍ਤਾਮਿਸ੍ਰੇਂਧਨਪੂਰਿਤੇ । ਭ੍ਰਮਰੈਃ ਪੀਡਿਤੋ ਯਾਤੁ ਯਾਤਨਾਂ ਸ਼ਤਹਾਯਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗੇ।
ਅਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪਰਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਲਜ੍ਜਿਤਃ । ਅਯਮਪ੍ਯਸ਼ृਣੋਤ੍ਕਰ੍ਣੌ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਾਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਨਿੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਇਹ ਦੂਜਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਵਂਧਕੂਪੇ ਪਤਿਤੌ ਦੁਃਖਦੁਃਖਿਤੌ । ਅਯਂ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਗੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪਚ੍ਯਤੇ ਰੌਰਵੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਪਾਪਭੋਗਾਨ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਚਯੇ । ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਵਿਧਾਯਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਸ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਞ੍ਜੀਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਾਘਕਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਮਭਕ੍ਤੋऽਸੌ ਕਰੁਣਾਪੂਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਨਿਰਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਦਾਸ਼ੁ ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਪੀੜਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਣ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ। ਨੈਭਿਰਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨੈਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਕਥਂ ਨਿਰਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਪਾਪਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮੋਚਯਸ੍ਯੇਤਾਨ੍ਮਹਾਪਾਪਕਰਾਨਪਿ । ਤਰ੍ਹ੍ਯਰ੍ਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਯਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਧ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥੋऽਸੌ ਮਹਾਪਾਪਹਰਾਭਿਧਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਪਯੈਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦ ਤੂੰ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਣ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਨ੍ਮਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈ ਰਘੁਨਾਥਾਰ੍ਚਨੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਏਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਾ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਾ ਨਿਰਯਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਜਨਕਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਦੁਃਖਦਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ਨਿਰਯਨਿਃਸृਤਾਨ੍ । ਤੁਤੋष ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਦਿਵਂ ਦੇਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਜਨਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਦਯਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਨਰਕਸ੍ਥੇषੁ ਵੈ ਨृषੁ । ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੀਨਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਪਾਤਕਕਰਾ ਨਰਾਃ । ਆਯਾਂਤਿ ਤਵ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਕਥਾਰਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਮਦਾਗਮਨਮਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਕੇਨਪਾਪੇਨ ਧਾਰ੍ਮਿਕ । ਤਦ੍ਵੈ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਪਾਪਕਾਰਣਮਾਦਿਤਃ
ਹੇ ਧਰਮਕ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ, ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਰਂਤਪ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਯਮਪੁਰ੍ਯਾਗਮਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨੈਤਾਦृਕ੍ਕਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਕਰਂਦ ਮਧੁਵ੍ਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਚੁੰਨ ਵਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਪਿਨੋ ਮਲਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੁਨਾਤਿ ਪਰਮਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਤਾਰਿਣੀ
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਪਾਪਲੇਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯੇਨ ਸਂਯਮਿਨੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਪੂਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੇਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਸੰਯਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਚਰਂਤੀਂ ਗਾਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਪਾਪਵਿਪਾਕੇਨ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲੀ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਵਿਪੁਲਾਨ੍ਨਿਜਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭੋਗ।
ਏਤੇषਾਂ ਕਰੁਣਾਵਾਰ੍ਧੀ ਰਘੁਨਾਥੋ ਸੁਖਂ ਹਰਨ੍ । ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਾਰ੍ਗੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਤ੍ਪਰਿਮੋਚਨਮ੍
ਹੇ ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ?
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਪਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕਰੁਣਾਲਯਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੁਃਖਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਘਰ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਦਿਵਂਗਤਃ । ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਵਿਮਾਨੇਨ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿਚ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਵੋऽਨਿਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਤ੍ । ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।