ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਰਾਜ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪੁਣ੍ਯਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਚੰਗਾ ਵਿਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਧ ਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਤੇਃ । ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਕਰੁਣਾਪੂਰਪੂਰਿਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਨਕ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨੋ ਨਾਥ ਜੀਵਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ । ਮਦਂਗਵਾਯੁਨਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਹ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਮੁਂਚਸਿ ਚੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਨਿਰਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਖਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਰਗ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਠਾਂ ਹੈ, ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਨਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਞ੍ਜੀਵਾਨ੍ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ। ਅਯਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਨੁਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਲੋਹਸ਼ਂਕੌ ਵਰ੍षਾਯੁਤਮਪੀਪਚਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਂ ਸੂਕਰਾਣਾਂ ਯੋਨੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦੋषਿਣਮ੍ । ਮਾਨੁषੇष੍ਵਵਤਾਰ੍ਯੋऽਯਂ षਂਢਚਿਹ੍ਨੇਨ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸੂਰਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਪਰ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ।
ਅਨੇਨ ਪਰਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਾਦਾਲਿਗਿਤਾ ਮੁਹੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਰੌਰਵੇ ਸ਼ਤਹਾਯਨਮ੍
ਇਹ ਜੀਵ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੜਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਪਰਕੀਯਂ ਸ੍ਵਂ ਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਬੁਭੁਜੇ ਕੁਧੀਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਕਰੌ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਚੇਯਂ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤੇ
ਇਹ ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਕੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਸਾਯਂਤਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਤਿਥਿਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍ । ਵਾਣ੍ਯਾਪਿ ਨਾਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਨਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਨ ਚ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਬੋਲ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਸਵਾਗਤ।
ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਪਾਤਨੀਯਸ੍ਤਾਮਿਸ੍ਰੇਂਧਨਪੂਰਿਤੇ । ਭ੍ਰਮਰੈਃ ਪੀਡਿਤੋ ਯਾਤੁ ਯਾਤਨਾਂ ਸ਼ਤਹਾਯਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗੇ।
ਅਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪਰਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਲਜ੍ਜਿਤਃ । ਅਯਮਪ੍ਯਸ਼ृਣੋਤ੍ਕਰ੍ਣੌ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਾਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਨਿੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਇਹ ਦੂਜਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਵਂਧਕੂਪੇ ਪਤਿਤੌ ਦੁਃਖਦੁਃਖਿਤੌ । ਅਯਂ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਗੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪਚ੍ਯਤੇ ਰੌਰਵੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਪਾਪਭੋਗਾਨ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਚਯੇ । ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਵਿਧਾਯਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਸ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਞ੍ਜੀਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਾਘਕਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਮਭਕ੍ਤੋऽਸੌ ਕਰੁਣਾਪੂਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਨਿਰਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਦਾਸ਼ੁ ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਪੀੜਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਣ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ। ਨੈਭਿਰਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨੈਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਕਥਂ ਨਿਰਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਪਾਪਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮੋਚਯਸ੍ਯੇਤਾਨ੍ਮਹਾਪਾਪਕਰਾਨਪਿ । ਤਰ੍ਹ੍ਯਰ੍ਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਯਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਧ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਨਾਥੋऽਸੌ ਮਹਾਪਾਪਹਰਾਭਿਧਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਪਯੈਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦ ਤੂੰ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਣ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਨ੍ਮਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈ ਰਘੁਨਾਥਾਰ੍ਚਨੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਏਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਾ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਾ ਨਿਰਯਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਜਨਕਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਦੁਃਖਦਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ਨਿਰਯਨਿਃਸृਤਾਨ੍ । ਤੁਤੋष ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਦਿਵਂ ਦੇਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਜਨਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਦਯਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਨਰਕਸ੍ਥੇषੁ ਵੈ ਨृषੁ । ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੀਨਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਪਾਤਕਕਰਾ ਨਰਾਃ । ਆਯਾਂਤਿ ਤਵ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਕਥਾਰਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਮਦਾਗਮਨਮਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਕੇਨਪਾਪੇਨ ਧਾਰ੍ਮਿਕ । ਤਦ੍ਵੈ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਪਾਪਕਾਰਣਮਾਦਿਤਃ
ਹੇ ਧਰਮਕ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ, ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਰਂਤਪ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਯਮਪੁਰ੍ਯਾਗਮਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।