ਏਕਦਾ ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਯੋਗੇਨਾਸੂਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਤ੍ । ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਭੂषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸੇਵਕੈਰੂਢਦੇਹਵਾਨ੍ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਗਾਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਦਾ ਨਰਕਕੋਟੀषੁ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਪਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰਯੇ ਦਾਹਜਾਪੀਡਾ ਜਾਤੈषਾਂ ਸੁਖਕਾਰਿਣੀ । ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਵਾਯੁਨਾ
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਨਕ ਦੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਤਵਃ ਪਾਪਪੀਡਿਤਾਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਮਨਿਚ੍ਛਵਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਂ ਵਾਚਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਸੁਕृਤਿਨ੍ਨਿਤਃ । ਤ੍ਵਦਂਗਵਾਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸੁਕਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਮਾਨਸੇ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਰੁਣਾਪੂਰਪੂਰਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚੇਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ ਤਦਾ ਪੁਨਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏष ਮਨੋਰਮਃ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਰਯਾਗ੍ਰਤਃ । ਵਿਦਧਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਮਨੁਕਂਪਿਤਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਿ ਦੁਃਖਦੇ । ਕਾਰਯਨ੍ਯਾਤਨਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਾਨਾਪਾਤਕਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾਨਂ ਜਨਕਂ ਦ੍ਵਾਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਂ ਦਯਯਾਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੇਤਪਤਿਰ੍ਜਨਕਂ ਸਹਸਨ੍ਗਿਰਾ । ਰਾਜਨ੍ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ?'
ਏਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਤਕਿਨਾਂ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਘਾਤਿਨਾਮ੍ । ਨਾਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਭੂਪ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
'ਇਹ ਥਾਂ ਪਾਪੀਆਂ, ਬੁਰਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵਰਗੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।'
ਅਤ੍ਰਾਯਾਂਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯੇ ਪਰਦ੍ਰੋਹਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਪਰਾਪਵਾਦਨਿਰਤਾਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
'ਇੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਯੋ ਵੈ ਕਲਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਨਿਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਮ੍ । ਅਪਰਾਧਾਦृਤੇ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸਨਰੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਲੋਭੇਨ ਲੋਭਿਤਃ । ਆਗਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਰਃ ਪੀਡਾਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
'ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।'
ਯੋ ਰਾਮਂ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦਂਭਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਾਚੋਪਹਾਸਾਦ੍ਵਾ ਨ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯੇਵ ਮੂਢਧੀਃ
'ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦਿਖਾਵੇ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਮਜਾਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—'
ਤਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਪਯਾਮਿ ਚ । ਯੈਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਨ ਰਮਾਨਾਥੋ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਵਾਰਕਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਂਗੇषੁ ਨृਪ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਂ ਨ ਰਸਨਾ ਗृਣਾਤਿ ਕਲਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਪ ਉਤਨਾ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਪਕਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਭਵਂਤਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਾਨਾਨਯਂਤਿ ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਰਾਜ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪੁਣ੍ਯਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਚੰਗਾ ਵਿਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਧ ਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਤੇਃ । ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਕਰੁਣਾਪੂਰਪੂਰਿਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਨਕ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨੋ ਨਾਥ ਜੀਵਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ । ਮਦਂਗਵਾਯੁਨਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਹ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਮੁਂਚਸਿ ਚੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਨਿਰਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਖਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਰਗ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਠਾਂ ਹੈ, ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਨਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਞ੍ਜੀਵਾਨ੍ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ। ਅਯਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਨੁਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਲੋਹਸ਼ਂਕੌ ਵਰ੍षਾਯੁਤਮਪੀਪਚਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਂ ਸੂਕਰਾਣਾਂ ਯੋਨੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦੋषਿਣਮ੍ । ਮਾਨੁषੇष੍ਵਵਤਾਰ੍ਯੋऽਯਂ षਂਢਚਿਹ੍ਨੇਨ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸੂਰਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਪਰ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ।
ਅਨੇਨ ਪਰਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਾਦਾਲਿਗਿਤਾ ਮੁਹੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਰੌਰਵੇ ਸ਼ਤਹਾਯਨਮ੍
ਇਹ ਜੀਵ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੜਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਪਰਕੀਯਂ ਸ੍ਵਂ ਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਬੁਭੁਜੇ ਕੁਧੀਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਕਰੌ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਚੇਯਂ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤੇ
ਇਹ ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਕੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਸਾਯਂਤਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਤਿਥਿਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍ । ਵਾਣ੍ਯਾਪਿ ਨਾਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਨਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਨ ਚ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਬੋਲ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਸਵਾਗਤ।