ਅਪਤ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਤ੍ਯੁਪਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਗੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਉਪਾਅ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪੂਜਾਂ ਧੇਨੋਰ੍ਦੇਵਤਨੋਰ੍ਨृਪ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਚ੍ਛੇ ਮੁਖੇ ਸ਼ृਂਗੇ ਪृष੍ਠੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਮੂੰਹ, ਸਿੰਗ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਾਂਛਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਗੋਪੂਜਾਂ ਵਿਧੇਹਿ ਤ੍ਵਮृਤਂਭਰ
ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਿਤੰਭਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਯੋ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਤਿ ਗਾਂ ਗੇਹੇ ਯਵਸਾਦਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਃ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਣਾ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृषਿਤਾ ਗੌਰ੍ਗृਹੇ ਬਦ੍ਧਾ ਗੇਹੇ ਕਨ੍ਯਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ । ਦੇਵਤਾ ਚ ਸਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾ ਹਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਜਸਵਲਾ ਕੁੜੀ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਗਾਂ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਚਰਂਤੀਂ ਸ੍ਵਂ ਤृਣਂ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚ ਪਿਤਰਃ ਕਂਪਂਤੇ ਪਤਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਾਹ ਚਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਖੇ ਡਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਤਨ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਤਾਡਯਤਿ ਧੇਨੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਮੂਢਧੀਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸ ਯਾਤਿ ਕਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਵਾਰਯਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਧੋਗਤਾਃ । ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਤੋਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਮੇਰਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਸੀ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਯੋਗੇਨਾਸੂਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਤ੍ । ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਭੂषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸੇਵਕੈਰੂਢਦੇਹਵਾਨ੍ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਗਾਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਦਾ ਨਰਕਕੋਟੀषੁ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਪਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰਯੇ ਦਾਹਜਾਪੀਡਾ ਜਾਤੈषਾਂ ਸੁਖਕਾਰਿਣੀ । ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਵਾਯੁਨਾ
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਨਕ ਦੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਤਵਃ ਪਾਪਪੀਡਿਤਾਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਮਨਿਚ੍ਛਵਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਂ ਵਾਚਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਸੁਕृਤਿਨ੍ਨਿਤਃ । ਤ੍ਵਦਂਗਵਾਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸੁਕਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਮਾਨਸੇ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਰੁਣਾਪੂਰਪੂਰਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚੇਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ ਤਦਾ ਪੁਨਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏष ਮਨੋਰਮਃ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਰਯਾਗ੍ਰਤਃ । ਵਿਦਧਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਮਨੁਕਂਪਿਤਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਿ ਦੁਃਖਦੇ । ਕਾਰਯਨ੍ਯਾਤਨਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਾਨਾਪਾਤਕਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾਨਂ ਜਨਕਂ ਦ੍ਵਾਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਂ ਦਯਯਾਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੇਤਪਤਿਰ੍ਜਨਕਂ ਸਹਸਨ੍ਗਿਰਾ । ਰਾਜਨ੍ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ?'
ਏਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਤਕਿਨਾਂ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਘਾਤਿਨਾਮ੍ । ਨਾਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਭੂਪ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
'ਇਹ ਥਾਂ ਪਾਪੀਆਂ, ਬੁਰਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵਰਗੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।'
ਅਤ੍ਰਾਯਾਂਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯੇ ਪਰਦ੍ਰੋਹਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਪਰਾਪਵਾਦਨਿਰਤਾਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
'ਇੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਯੋ ਵੈ ਕਲਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਨਿਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਮ੍ । ਅਪਰਾਧਾਦृਤੇ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸਨਰੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਲੋਭੇਨ ਲੋਭਿਤਃ । ਆਗਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਰਃ ਪੀਡਾਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
'ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।'
ਯੋ ਰਾਮਂ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦਂਭਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਾਚੋਪਹਾਸਾਦ੍ਵਾ ਨ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯੇਵ ਮੂਢਧੀਃ
'ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦਿਖਾਵੇ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਮਜਾਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—'
ਤਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਪਯਾਮਿ ਚ । ਯੈਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਨ ਰਮਾਨਾਥੋ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਵਾਰਕਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਂਗੇषੁ ਨृਪ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਂ ਨ ਰਸਨਾ ਗृਣਾਤਿ ਕਲਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਪ ਉਤਨਾ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਪਕਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਭਵਂਤਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਾਨਾਨਯਂਤਿ ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।