ਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਪਿਤਾ । ऋਤਂਭਰਾਖ੍ਯੋ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਈ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਿਤੰਭਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗੌਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਮਨੇਕਗੁਣਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਂਤਂ ਸੁਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਤਂ ਜਾਨੀਹਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋ ਵਾ ऋਤਂਭਰੋ ਰਾਜਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਧੇਨੁਪੂਜਨਮ੍ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਕਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਣ ਹੈ ਰਾਜਾ ਰਿਤੰਭਰ? ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਰਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਥਕਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਦਂ ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਥਾਨਕਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ऋਤਂਭਰੋ ਨਰਪਤਿਰਨਪਤ੍ਯਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍ । ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤੇषੁ ਵੈ
ਰਿਤੰਭਰ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾ ਜਾਬਾਲਿਨਾਮਾਨਂ ਮੁਨਿਂ ਦੈਵਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ऋਤਂਭਰ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਰਂ ਵਚਃ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਯਤੇऽਪਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਂਸ਼ਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਰਿਤੰਭਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਤੋ ਭਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਚਃ । ਦਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਖਂ ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਵਰਤ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯੱਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਤ੍ਯੁਪਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਗੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਉਪਾਅ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪੂਜਾਂ ਧੇਨੋਰ੍ਦੇਵਤਨੋਰ੍ਨृਪ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਚ੍ਛੇ ਮੁਖੇ ਸ਼ृਂਗੇ ਪृष੍ਠੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਮੂੰਹ, ਸਿੰਗ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਾਂਛਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਗੋਪੂਜਾਂ ਵਿਧੇਹਿ ਤ੍ਵਮृਤਂਭਰ
ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਿਤੰਭਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਯੋ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਤਿ ਗਾਂ ਗੇਹੇ ਯਵਸਾਦਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਃ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਣਾ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृषਿਤਾ ਗੌਰ੍ਗृਹੇ ਬਦ੍ਧਾ ਗੇਹੇ ਕਨ੍ਯਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ । ਦੇਵਤਾ ਚ ਸਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾ ਹਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਜਸਵਲਾ ਕੁੜੀ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਗਾਂ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਚਰਂਤੀਂ ਸ੍ਵਂ ਤृਣਂ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚ ਪਿਤਰਃ ਕਂਪਂਤੇ ਪਤਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਾਹ ਚਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਖੇ ਡਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਤਨ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵੈ ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਤਾਡਯਤਿ ਧੇਨੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਮੂਢਧੀਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸ ਯਾਤਿ ਕਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਵਾਰਯਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਧੋਗਤਾਃ । ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਤੋਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਮੇਰਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਸੀ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਯੋਗੇਨਾਸੂਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਤ੍ । ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਭੂषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸੇਵਕੈਰੂਢਦੇਹਵਾਨ੍ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਗਾਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਦਾ ਨਰਕਕੋਟੀषੁ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਪਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰਯੇ ਦਾਹਜਾਪੀਡਾ ਜਾਤੈषਾਂ ਸੁਖਕਾਰਿਣੀ । ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਜਨਕਸ੍ਯਾਂਗਵਾਯੁਨਾ
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਨਕ ਦੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਤਵਃ ਪਾਪਪੀਡਿਤਾਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਮਨਿਚ੍ਛਵਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਂ ਵਾਚਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਸੁਕृਤਿਨ੍ਨਿਤਃ । ਤ੍ਵਦਂਗਵਾਯੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸੁਕਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਮਾਨਸੇ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਰੁਣਾਪੂਰਪੂਰਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚੇਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ ਤਦਾ ਪੁਨਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏष ਮਨੋਰਮਃ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਰਯਾਗ੍ਰਤਃ । ਵਿਦਧਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੌਖ੍ਯਮਨੁਕਂਪਿਤਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰਯਦ੍ਵਾਰਿ ਦੁਃਖਦੇ । ਕਾਰਯਨ੍ਯਾਤਨਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਨਾਨਾਪਾਤਕਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।