ਭਵਾਨ੍ਸਜ੍ਜੋ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਹਯਸ੍ਯਾਨੁਗਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਕਵਚ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲਈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਚ੍ਯੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੀਪਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰਥੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਿਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਹਤਂ ਭੂਪਃ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀ, ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਲੋਕਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨਾਸ਼ਯਚ੍ਛੋਕਂ ਰਘੁਨਾਥਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੋਗ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੋ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਮਹਾਰਥਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗਂਤੁਂ ਚਕਾਰ ਧਿषਣਾਂ ਹਯਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਲਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਘੋੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵੋ ਵਿਮੋਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਲੇ ਪਤ੍ਰੇਣ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ । ਵਾਮਾਵਰ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੌਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਟਰਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਈ ਪੂਰਬੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਤ੍ਯ ਭੂਪਾਲੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ੂਰਾਭਿਪੂਜਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਣਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਕੋਪਿ ਤਮਗृਹ੍ਣਤ
ਉਥੇ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਂ ਮਹਤ੍ । ਕੇਚਿਦ੍ਧਨਂ ਜਨਂ ਕੇਚਿਦਾਨੀਯ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਿਆਏ, ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਲਿਆਏ, ਹੋਰ ਧਨ ਜਾਂ ਲੋਕ ਲਿਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਤੇਜਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੁਰਗਃ ਪਤ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਪਾਲਯਤੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਪਟਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘੋੜਾ ਤੇਜਪੁਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿਚ ਅਟਲ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕੋਟਿਪਰੀਵਾਰੋ ਰਘੁਨਾਥਾਨੁਜਸ੍ਤਤਃ । ਹਯਾਨੁਗੋ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪੁਰਧਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕਾਂਚਨੈਃ ਕਲਸ਼ੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਦੇਵਾਯਤਨਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਯਤੀਨਾਂ ਤੁ ਮਠਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਯਤਿਪੂਰਿਤਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਜਥਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਤੀਆਂ ਦੇ ਮਠਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਹਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸ਼ਿਖਿਲੋਚਨਮੂਰ੍ਧਗਾ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤਾ
ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਰਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਭਵਃ ਪੁਨਃ । ਧੂਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਾਤ੍ਯਂਗ ਪਾਤਕਾਪ੍ਲੁਤਮਾਨਸਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਸੁਮਤਿਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਤਤ੍ਪੁਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਭੂਤਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਚਰਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕਥਯ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਰਂ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਮਾਨਸਾਹ੍ਲਾਦਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੰਤਰੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਉਵਾਚ ਸੁਮਤਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮਨੁਦ੍ਧਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਵਧੇਰੇ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਦਪਿ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਆਮੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਰੀਵਰ੍ਤਿ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰ੍ਯਂਬੁਜषਟ੍ਪਦਃ । ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਯਜ੍ਞਾਂਗ ਜ੍ਞਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾऽਵਿਤਾ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਟ, ਸੱਚਾ, ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾਵਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਪਿਤਾ । ऋਤਂਭਰਾਖ੍ਯੋ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਈ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਿਤੰਭਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗੌਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਮਨੇਕਗੁਣਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਂਤਂ ਸੁਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਤਂ ਜਾਨੀਹਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋ ਵਾ ऋਤਂਭਰੋ ਰਾਜਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਧੇਨੁਪੂਜਨਮ੍ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਕਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਣ ਹੈ ਰਾਜਾ ਰਿਤੰਭਰ? ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਰਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਥਕਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਦਂ ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਥਾਨਕਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ऋਤਂਭਰੋ ਨਰਪਤਿਰਨਪਤ੍ਯਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍ । ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤੇषੁ ਵੈ
ਰਿਤੰਭਰ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾ ਜਾਬਾਲਿਨਾਮਾਨਂ ਮੁਨਿਂ ਦੈਵਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਜਾਬਾਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ऋਤਂਭਰ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਰਂ ਵਚਃ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਯਤੇऽਪਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਂਸ਼ਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਰਿਤੰਭਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਤੋ ਭਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਚਃ । ਦਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਖਂ ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਵਰਤ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯੱਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਿਆ।