ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣਿ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਖਙ੍ਗ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਹੇਤਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਾਮਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—
ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਜਲਸਿਕ੍ਤਾਂਗਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਂ ਤਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍ । ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਹਰਿਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪਲਾਲਕਾਣ੍ਡਾਨਿ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਈਆਂ ਵਾਰੀ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਹਰੇਸ੍ਤਨੌ । ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਟੈਰ੍ਦਦਾਹ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵਿਰਚਿਤ ਸ੍ਫੁਟੈਃ । ਨृਕੇਸਰਿ ਸਟੋਦ੍ਭੂਤਵਹ੍ਨਿਨਾ ਦਾਨਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਾ ਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤਦਭੂਦ੍ਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਾਨੁਗਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਿਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਲੇ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ । ਖਙ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹੈਕੇਨ ਬਾਹੁਨਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕੋ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਨਿਲਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨृਕੇਸਰੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਮੁਖਂ ਹਰੇਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਕृਤਂਪਾਪਂਤਥਾਵੈष੍ਣਵਦੋषਜਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੇਖਿਆ।
ਨृਸਿਂਹਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਮਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਅਥਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਥਮਹਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂਨृਕੇਸਰੀ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਖੇਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਭੈਰ੍ਘਨੈਃ । ਸਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲਾਤ੍ਮਾਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਪਃਸ਼੍ਯਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਖਂ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਖਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਿਜਹਾਵਸੂਨ੍ । ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਹਰਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਂਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕृष੍ਯਾਂਤ੍ਰਾਣਿ ਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਕਂਠੇ ਸਂਸਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ । ਅਥ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਂ ਭੀਤਾ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾਤਰਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾਨਵਦ੍ਯਾਂਗੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਦੇਵੀਸੂਕ੍ਤਜਪੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ-ਸੂਕਤ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤੈਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਦੁਕੂਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਰੋਮਾਲੀ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਯਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਉਵਾਚ ਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜਨਾਰਦਨ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਜੀ।'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੀਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਰੀਰਜਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪ੍ਰੀਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਕਮਾਦਾਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਕृਪਾਸੁਧਾਰ੍ਦ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਸੁਰਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਨਮਤਾਂ ਤਦਾ । ਤਦ੍ਦਯਾਦृष੍ਟਿਦृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਨਂਦਃ ਸਂਭ੍ਰਮੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਣਾ ਊਚੁਃ - ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇਜੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਬਹੁਬਾਹੁਪਦਾਂਕਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ — 'ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਬੜਾ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੇਜਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਰਂ ਤਵ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਤੇਰਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤਦਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਸੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।