ਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਸ੍ਤੁ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਾ ਰਥਾਃ ਕਾਂਚਨਕੂਬਰਾਃ
ਚੰਦਨ, ਚੰਦ੍ਰਕਾ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜੇ; ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੁਆ ਵਾਲੇ ਰਥ—
ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰਵਰ੍ਣਾਦਿ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ । ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਜੋਕੇ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਲੱਖਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸ—
ਮਣਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਗਜਕੁਂਭਭਵਾਨਿ ਚ
ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵੇਹਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ—
ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਦੇਹਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਲੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ।
ਸੁਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਪਯ ਭੂਪਤੇ । ਕਥਂ ਨ ਕੁਰੁषੇਰਾਜਂਸ੍ਤਦਧੀਨਂ ਨृਪਾਸਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਾਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਭੂਪਤਿ; ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਕਰਣੋਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਆਨਯਂਤੁ ਹਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਨਾਨਾਰਥਪਰੀਵਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯੇ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਜਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਦਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੂਕੇਤੁ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਜਿਨਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਿਤਚਾਮਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗੀਨ ਕਵਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਧृਤਂ ਮਹਾਵੀਰੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਭਟੈਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭਾਤਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਾਜਿਨਃ । ਸੁਚਾਮਰਦ੍ਵਯਂ ਯਸ੍ਯ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਰਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਚਾਮਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਗਰ੍ਵਾਦਿਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਿਤਂ ਵਾਯੁਵੇਗਿਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋ ਨਿਨਾਯਾਸ਼੍ਵਂ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕ੍ਰਤੋਃ
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਮਾਨੀਤਂ ਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਨੋਜਵਂ ਕਾਮਰੂਪਂ ਜਹਰ੍ष ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਰਾਜਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਃ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਦਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਨਾਨਾਂ ਸ ਸਦ੍ਵ੍ਯਯਂ ਚਲਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਏਤਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਦਂ ਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਞ੍ਚ ਸੇਵਕੈਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਮਤਿਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਂਤਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਕਥਾਨਕਮ੍ । ਭਯਵਾਰ੍ਤਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵੀਰਸ਼ੋਭਾਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਰੈਃ ਕੋਟਿਭਿਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਾਜਿਪਾਲਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਚਰਣੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਪੁਤ੍ਰਕਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਿਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਵਦਨ੍ਰਾਮੈਕਮਾਨਸਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ', ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਯਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮੁਦ੍ਭਟਮ੍ । ਉਤ੍ਥਾਯਾਸਨਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਟੈਰ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਸਸ੍ਵਜੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਦृਢਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਰਾਜਾ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨੋ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਪਰ-ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ। ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸਸੁਤਃ ਸਕੁਟੁਂਬਃ ਸਵਾਹਨਃ । ਯਦ੍ਯੁष੍ਮਚ੍ਚਰਣੌ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨृਪਕੋਟਿਭਿਰੀਡਿਤੌ
ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ, ਦੇਖ ਸਕਾਂ।'
ਅਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਸੁਤੇਨਾਯਂ ਗृਹੀਤੋ ਵਾਜਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਦਮਨੇਨਾਨਯਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਇਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰੋ।'
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰਘੂਤ੍ਤਂਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਦੈਵਤਮ੍ । ਲੀਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਹਂਤਾਰਮਪਿ ਪਾਲਕਮ੍
'ਉਹ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵਤਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਣਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਂਗਂ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਮ੍ । ਇਮੇ ਕੋਸ਼ਾ ਧਨੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਇਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍
'ਇਹ ਰਾਜ ਸਮਪੰਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ; ਇਹ ਖਜਾਨੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਰਾਮਨਾਥਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਾਃ । ਗृਹਾਣ ਸਰ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਕ੍ਵਚਿਦੁਨ੍ਮਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੈ, ਉਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਣ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣਾਂਭੋਜषਟ੍ਪਦਃ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭੌਰਾ ਹਨੂਮਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਸਕਾਂਗਾ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਗਮੇ ਕਿਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਮਹੀਤਲੇ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮੂਢੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਮਤੀਤਰਮ੍
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਜਨ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਫਲਂ ਦੁਰ੍ਲਭਮਤ੍ਰ ਚ
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਲਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।