ਤਦਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਚਰਣਾਵਗृਹ੍ਣਂ ਸਦਯਾ ਯੁਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਵਿਨਯਂ ਮਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਵੋਚਤ੍ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਮੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਖੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਨृਪ । ਤਦਾ ਹਨੂਮਾਨਂਘ੍ਰਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਡਯਿष੍ਯਤਿ ਵੇਗਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੋਗੇ, ਤਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਤੇ ਵੱਜੇਗਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ । ਪੁਰਾਹਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨੈਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਮਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਮਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਤਦਾऽਦਰ੍ਸ਼ਂ ਰਮਾਨਾਥਂ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਮਾਨਯਂਤੁ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਧਨਾਨਿ ਚੈਵ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ। ਮੈਂ ਧਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਜ੍ਞੇਤਿ ਪੁਣ੍ਯਦੇ । ਆਨਯਂਤੁ ਹਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਰੋਚਤੇ ਤੁ ਤਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ। ਘੋੜਾ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤੇ ਤੁ ਤਾਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ। ਰਾਜਨ੍ਭਵਤ੍ਪਦਾਂਭੋਜਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਯਤ੍ਤਵ ਸ੍ਵਾਂਤਤੋ ਜਾਤਂ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਵੇਗਤਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਿਤਚਾਮਰਭੂषਿਤਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਤਿਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਸ਼੍ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਉਥੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਫਲਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੋਸ਼ਾ ਬਹੁਸਮृਦ੍ਧਯਃ । ਵਾਸਾਂਸਿ ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਸੁਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਜ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਫਲ, ਭਰਪੂਰ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ—
ਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਸ੍ਤੁ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਾ ਰਥਾਃ ਕਾਂਚਨਕੂਬਰਾਃ
ਚੰਦਨ, ਚੰਦ੍ਰਕਾ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜੇ; ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੁਆ ਵਾਲੇ ਰਥ—
ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰਵਰ੍ਣਾਦਿ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ । ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਜੋਕੇ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਲੱਖਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸ—
ਮਣਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਗਜਕੁਂਭਭਵਾਨਿ ਚ
ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵੇਹਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ—
ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਦੇਹਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਲੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ।
ਸੁਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਪਯ ਭੂਪਤੇ । ਕਥਂ ਨ ਕੁਰੁषੇਰਾਜਂਸ੍ਤਦਧੀਨਂ ਨृਪਾਸਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਾਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਭੂਪਤਿ; ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਕਰਣੋਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਆਨਯਂਤੁ ਹਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਨਾਨਾਰਥਪਰੀਵਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯੇ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਜਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਦਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੂਕੇਤੁ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਜਿਨਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਿਤਚਾਮਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗੀਨ ਕਵਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਧृਤਂ ਮਹਾਵੀਰੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਭਟੈਃ । ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭਾਤਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਾਜਿਨਃ । ਸੁਚਾਮਰਦ੍ਵਯਂ ਯਸ੍ਯ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਰਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਚਾਮਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਗਰ੍ਵਾਦਿਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਿਤਂ ਵਾਯੁਵੇਗਿਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋ ਨਿਨਾਯਾਸ਼੍ਵਂ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕ੍ਰਤੋਃ
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਮਾਨੀਤਂ ਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਨੋਜਵਂ ਕਾਮਰੂਪਂ ਜਹਰ੍ष ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਰਾਜਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਃ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਦਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਨਾਨਾਂ ਸ ਸਦ੍ਵ੍ਯਯਂ ਚਲਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਏਤਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਦਂ ਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਞ੍ਚ ਸੇਵਕੈਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਮਤਿਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਂਤਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਕਥਾਨਕਮ੍ । ਭਯਵਾਰ੍ਤਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵੀਰਸ਼ੋਭਾਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਰੈਃ ਕੋਟਿਭਿਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਾਜਿਪਾਲਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਚਰਣੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਪੁਤ੍ਰਕਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਿਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਵਦਨ੍ਰਾਮੈਕਮਾਨਸਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ', ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।