ਏਤਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮਧੁਨਾ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨਹਮ੍ । ਪੁਰਾਸਿਤਾਂਗਸ਼ਾਪੇਨ ਹृਤਜ੍ਞਾਨਧਨੋऽਨਘਾਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਤਾਂਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਿਆਨਤਾ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ।'
ਅਹਂ ਪੁਰਾ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਿਤ੍ਸਯਾ । ਤਤ੍ਰਾਨੇਕੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮੁਨਯੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
'ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।'
ਅਸਿਤਾਂਗਂ ਮੁਨਿਮਹਂ ਗਤਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ । ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ
'ਮੈਂ ਅਸੀਤਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।'
ਯੋऽਸਾਵਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਸ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਬ੍ਦਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਾ ਚਿਨ੍ਮਯੀ ਸ੍ਮृਤਾ
'ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ, ਸਿੱਧੀ ਚਿੱਤ-ਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਏਨਂ ਤੁ ਯੋਗਿਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੁਪਾਸਤੇ ਯਮਾਦਿਭਿਃ । ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਪਾਰਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧਿਂ ਸਂਤਿਤੀਰ੍षਵਃ
'ਉਹਨੂੰ ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਯਮ ਆਦਿ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।'
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪਹਾਰੀ ਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਯ ਏਨਂ ਸੇਵਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਸਂਸਾਰਂ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
'ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਦਾਹਮਹਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕੋऽਯਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਮਾਨੁषਃ । ਕੇਯਂ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਾ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਰਾਮ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖ ਹੈ? ਇਹ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ?'
ਅਜਨ੍ਮਨਃ ਕਥਂ ਜਨ੍ਮ ਅਕਰ੍ਤੁਃ ਕृਤ੍ਯਮਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ । ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਜਰਾਤੀਤਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨੇ ਮਮ
'ਜੋ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਰਮ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢੇਪੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂषੇ ਮਮਾਧਮ
'ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ: "ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ।"'
ਏਨਂ ਨਿਂਦਸਿ ਰਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੋऽਯਮਿਦਂ ਹਸਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਮੂਢੋ ਭਵਿष੍ਯਸ੍ਯੁਦਰਂਭਰਿਃ
'ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੈ" ਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਤੱਤ ਵਿਚ ਭਟਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਦਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਚਰਣਾਵਗृਹ੍ਣਂ ਸਦਯਾ ਯੁਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਵਿਨਯਂ ਮਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਵੋਚਤ੍ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਮੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਖੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਨृਪ । ਤਦਾ ਹਨੂਮਾਨਂਘ੍ਰਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਡਯਿष੍ਯਤਿ ਵੇਗਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੋਗੇ, ਤਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਤੇ ਵੱਜੇਗਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ । ਪੁਰਾਹਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨੈਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਮਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਮਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਤਦਾऽਦਰ੍ਸ਼ਂ ਰਮਾਨਾਥਂ ਪੂਰ੍ਣਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਮਾਨਯਂਤੁ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਧਨਾਨਿ ਚੈਵ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ। ਮੈਂ ਧਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਜ੍ਞੇਤਿ ਪੁਣ੍ਯਦੇ । ਆਨਯਂਤੁ ਹਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਰੋਚਤੇ ਤੁ ਤਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ। ਘੋੜਾ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤੇ ਤੁ ਤਾਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ। ਰਾਜਨ੍ਭਵਤ੍ਪਦਾਂਭੋਜਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਯਤ੍ਤਵ ਸ੍ਵਾਂਤਤੋ ਜਾਤਂ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਵੇਗਤਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਿਤਚਾਮਰਭੂषਿਤਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਤਿਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਸ਼੍ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਉਥੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਫਲਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੋਸ਼ਾ ਬਹੁਸਮृਦ੍ਧਯਃ । ਵਾਸਾਂਸਿ ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਸੁਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਜ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਫਲ, ਭਰਪੂਰ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ—
ਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਸ੍ਤੁ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਾ ਰਥਾਃ ਕਾਂਚਨਕੂਬਰਾਃ
ਚੰਦਨ, ਚੰਦ੍ਰਕਾ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜੇ; ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੁਆ ਵਾਲੇ ਰਥ—
ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰਵਰ੍ਣਾਦਿ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ । ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਜੋਕੇ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਲੱਖਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸ—
ਮਣਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਗਜਕੁਂਭਭਵਾਨਿ ਚ
ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵੇਹਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ—
ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਦੇਹਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਲੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ।
ਸੁਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਪਯ ਭੂਪਤੇ । ਕਥਂ ਨ ਕੁਰੁषੇਰਾਜਂਸ੍ਤਦਧੀਨਂ ਨृਪਾਸਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਾਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਭੂਪਤਿ; ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਕਰਣੋਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਆਨਯਂਤੁ ਹਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਨਾਨਾਰਥਪਰੀਵਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯੇ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਜਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਦਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੂਕੇਤੁ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਜਿਨਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਿਤਚਾਮਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਏ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗੀਨ ਕਵਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।