ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਵਣਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਦਾ ਵਧਕ, ਫੌਜ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਯੁਧ੍ਯੇਤ੍ਸੇਵਕੇऽਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪ । ਮਾਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤਾਸਿ ਨਰਰ੍षਭ
'ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਰਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਸਾਯਕੈਃ । ਹृਦਿ ਵਾਨਰਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰ੍ਯਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਬਾਣਾਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਤਿਲਸ਼ਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸ ਕੇ ਰੇੜ੍ਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਨਦਨ੍ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰਥਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨृਪਵਰ੍ਯੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਸਃ । ਲਾਂਗੂਲਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮੁਮੋਚ ਤਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੂੰਛ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਤਰਸਾ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਪਿਵਰਂ ਰੋषਸਂਪੂਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਬਾਣਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਃ । ਮਹਾਰੋषਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਨृਪੋਪਰਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਲੈ ਆਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭੀ ਰਥਂ ਹਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਸ ਵੇਗੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਵਰਥਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਨ੍ਬਲੀ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਯੁਧੇ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਆਪਣਾ ਰਥ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਮੁਖੇऽਥੋਰਸਿ ਚ ਭੁਜੇ ਚਰਣਯੋਰ੍ਨृਪਃ । ਜਘਾਨ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂੰਛ, ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਪਿਵਰਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਪਾਦੇਨੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਭਟਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਫਿਰ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਪਦਾ ਪ੍ਰਹਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਕਿਲ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮੁਖਾਦ੍ਵਮਨ੍ਨਸृਕ੍ਚੋष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵਾਸਪੂਰਪ੍ਰਵੇਪਿਤਃ
ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੜਖੜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਂਤਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦਾ ਸੁਕੇਤੁਸ੍ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਨृਪਃ । ਉਭਾਵਪਿ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਕੇਤੁ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ।
ਰਾਜਾਨਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਲਾਯ੍ਯ ਗਤਾ ਨਰਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਸਂਘੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਪੁष੍ਕਲਵਰ੍षਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਦਮਨਃ ਸ੍ਤਂਭਯਾਮਾਸ ਸੇਤੁਰ੍ਵਾਰ੍ਧਿਮਿਵੋਚ੍ਚਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਦ ਉੱਚੀ ਆਉਂਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤੁ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੇਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਕਪਿਵਰਪ੍ਰਪਦਾਘਾਤਤਾਡਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ: ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰਯੂਤੀਰਮਂਡਪੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਯਾਜ੍ਞਿਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੰਡਪ 'ਚ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਚ ਪਦ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕੋਟਯਃ । ਕृਤਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਂ ਵੈ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨਯਨਂ ਮृਗਸ਼ृਂਗਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗਾਯਂਤਿ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੀਣੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ
ਰਾਮ, ਗੂੜ੍ਹ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਕ, ਵਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘृਤਾਚੀ ਮੇਨਕਾਦਯਃ । ਵੇਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੇ ਮੇਨਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੇਦ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਦਾਤਾਰਮਖਿਲਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭੋਗਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ, ਸਭ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਸਂਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਹਤਜ੍ਞਾਨਃ ਕਿਂ ਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਵੈ ਵਦਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਮੈਂ?'
ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਚਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭृਤ੍ਯਕੋਟਿਪਰੀਵਾਰੋ ਰਥਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਃ
ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਪੈਦਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਪੂਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸੁਕੇਤੁਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਦਮਨਂ ਤਥਾ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੇਤੁ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਦਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ । ਭ੍ਰਾਤਃਪੁਤ੍ਰੌ ਸ਼ृਣੁਤ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਵਾਹਂ ਤ੍ਵਮਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਦਮਨੋਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਏष ਰਾਮਃ ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਤਃ ਪਰਮ੍ । ਚਰਾਚਰਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਮਾਨੁषਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
'ਇਹ ਰਾਮ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।'