ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵੀਰਮਾਨਿਨੋਃ । ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਤਿਮਾਦਧਾਤ੍
ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਵਪਿ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤੌ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਕਟਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਨਂਤਭਟਪੂਰਿਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਰਿਪੁਤਾਪੇਨ ਦਮਨੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਰਃ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਰਣੇ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕੌ
ਇਕ ਨੇ ਨੀਲਾ ਰਤਨ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਾ ਕਨਕਸਨ੍ਨਦ੍ਧੇ ਰਥੇ ਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਰਤ੍ਨਕੂਬਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ
ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੀਰਕੋਟਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਨਾਸ਼ੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਵਧਾਦਿਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਚਾਰੀ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਨਖਾਯੁਧੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਹਵੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪਾਸ ਚੱਲਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ।
ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਂ ਹਨੂਮਂਤਮਾਗਚ੍ਛਂਤਂ ਮਹਾਰਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਕ੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਹਪਾਲਃ ਕ੍ਵ ਚ ਰਾਮਃ ਕੁਤੋ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਹਂਤਾਰਮਾਯਾਂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਪ੍ਰਧਨੇ ਤੁ ਮਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਫੌਜ ਦਾ ਅਧੀਨ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਿਪਾਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਜਾਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਵਣਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਦਾ ਵਧਕ, ਫੌਜ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਯੁਧ੍ਯੇਤ੍ਸੇਵਕੇऽਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪ । ਮਾਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤਾਸਿ ਨਰਰ੍षਭ
'ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਰਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਸਾਯਕੈਃ । ਹृਦਿ ਵਾਨਰਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰ੍ਯਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਬਾਣਾਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਤਿਲਸ਼ਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸ ਕੇ ਰੇੜ੍ਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਨਦਨ੍ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰਥਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨृਪਵਰ੍ਯੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਸਃ । ਲਾਂਗੂਲਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮੁਮੋਚ ਤਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੂੰਛ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਤਰਸਾ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਪਿਵਰਂ ਰੋषਸਂਪੂਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਬਾਣਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਃ । ਮਹਾਰੋषਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਨृਪੋਪਰਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਲੈ ਆਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭੀ ਰਥਂ ਹਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਸ ਵੇਗੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਵਰਥਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਨ੍ਬਲੀ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਯੁਧੇ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਆਪਣਾ ਰਥ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਮੁਖੇऽਥੋਰਸਿ ਚ ਭੁਜੇ ਚਰਣਯੋਰ੍ਨृਪਃ । ਜਘਾਨ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂੰਛ, ਮੂੰਹ, ਛਾਤੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਪਿਵਰਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਪਾਦੇਨੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਭਟਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਫਿਰ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਪਦਾ ਪ੍ਰਹਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਕਿਲ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮੁਖਾਦ੍ਵਮਨ੍ਨਸृਕ੍ਚੋष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵਾਸਪੂਰਪ੍ਰਵੇਪਿਤਃ
ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੜਖੜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਂਤਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦਾ ਸੁਕੇਤੁਸ੍ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਨृਪਃ । ਉਭਾਵਪਿ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਕੇਤੁ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ।
ਰਾਜਾਨਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਲਾਯ੍ਯ ਗਤਾ ਨਰਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਸਂਘੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਪੁष੍ਕਲਵਰ੍षਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਦਮਨਃ ਸ੍ਤਂਭਯਾਮਾਸ ਸੇਤੁਰ੍ਵਾਰ੍ਧਿਮਿਵੋਚ੍ਚਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਦ ਉੱਚੀ ਆਉਂਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਤੁ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੇਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਕਪਿਵਰਪ੍ਰਪਦਾਘਾਤਤਾਡਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ: ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰਯੂਤੀਰਮਂਡਪੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਯਾਜ੍ਞਿਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੰਡਪ 'ਚ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਚ ਪਦ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।