ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਾਰੂਢਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਤਾਨੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਯੋਧੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਸੋਢੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਂਡਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤੋ ਮਾਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਂ ਕੋ ਵਾ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਜਯਾਯਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਤਦਾ
ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਤਾਡ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਰੋਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰ ਦਮਨੌ ਸ੍ਵ ਸ੍ਵ ਸ੍ਯਂਦਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਊਚਤੁਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਮਨ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਮਾਸੁ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਯਂ ਬਤ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਯੋ ਵੀਰ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਸਕਿਰੀਟਸ੍ਤੁ ਸਂਦष੍ਟਦਂਤਚ੍ਛਦਯੁਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਾਹ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਭੀੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਕਿਮਦ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਾਹਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਵ ਆਵਾਮਨਾਥਿਨੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ?
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧਕਾਰਿਣਮਾਹਵੇ । ਪਾਤਯਾਵੋ ਰਥਾਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਮਂਡਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ, ਚਲੋ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਕਾਤਲ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਥਂ ਭਾਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਵਾਂ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮਾਣਯੋਗ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਲਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵੀਰਮਾਨਿਨੋਃ । ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਤਿਮਾਦਧਾਤ੍
ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਵਪਿ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤੌ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਕਟਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਨਂਤਭਟਪੂਰਿਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਰਿਪੁਤਾਪੇਨ ਦਮਨੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਰਃ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਰਣੇ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕੌ
ਇਕ ਨੇ ਨੀਲਾ ਰਤਨ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਾ ਕਨਕਸਨ੍ਨਦ੍ਧੇ ਰਥੇ ਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਰਤ੍ਨਕੂਬਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ
ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੀਰਕੋਟਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਨਾਸ਼ੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਵਧਾਦਿਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਚਾਰੀ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਨਖਾਯੁਧੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਹਵੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪਾਸ ਚੱਲਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ।
ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਂ ਹਨੂਮਂਤਮਾਗਚ੍ਛਂਤਂ ਮਹਾਰਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਕ੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਹਪਾਲਃ ਕ੍ਵ ਚ ਰਾਮਃ ਕੁਤੋ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਹਂਤਾਰਮਾਯਾਂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਪ੍ਰਧਨੇ ਤੁ ਮਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਫੌਜ ਦਾ ਅਧੀਨ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਿਪਾਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਜਾਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਵਣਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਦਾ ਵਧਕ, ਫੌਜ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਯੁਧ੍ਯੇਤ੍ਸੇਵਕੇऽਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪ । ਮਾਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤਾਸਿ ਨਰਰ੍षਭ
'ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਰਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਸਾਯਕੈਃ । ਹृਦਿ ਵਾਨਰਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰ੍ਯਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਬਾਣਾਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਤਿਲਸ਼ਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸ ਕੇ ਰੇੜ੍ਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਨਦਨ੍ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰਥਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਨृਪਵਰ੍ਯੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਸਃ । ਲਾਂਗੂਲਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮੁਮੋਚ ਤਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੂੰਛ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਤਰਸਾ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਪਿਵਰਂ ਰੋषਸਂਪੂਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਬਾਣਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਃ । ਮਹਾਰੋषਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਨृਪੋਪਰਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਲੈ ਆਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭੀ ਰਥਂ ਹਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਸ ਵੇਗੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।