ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਵ੍ਯੂਹਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰੈਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਸੁਮੁਦ੍ਧਤਮ੍ । ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਸੁਤਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਕਮ੍ਪਮਾਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਯਨਾਬ੍ਜਯੋਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤਾਸृਗ੍ਭਿਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਕੁਂਡਲਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕੁਟਿਲਭ੍ਰੂਯੁਗਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਦष੍ਟਾਧਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਸ ਚੁਂਬਨ੍ਮੁਖਪਦ੍ਮੇਨ ਵਿਲਪਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ, ਵਕਰੀ ਭੌਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹੌਂਠ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵੀਰ ਕਥਮੁਤ੍ਸੁਕਚੇਤਸਂ ਮਾਂ । ਕਿਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਯੁਗੇਨ ਸ਼ੂਰ । ਕਿਂ ਮਦ੍ਵਿਨੋਦਕਥਯਾਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ । ਰੋषੋਦਧਿਪ੍ਲੁਤਮਨਾਃ ਕਿਲ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚ
ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਤਸੁਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਫ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ? ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਵਦ ਪੁਤ੍ਰ ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂषੇ ਨ ਹਸਨ੍ਪੁਨਃ । ਅਮृਤੈਰ੍ਮਧੁਰਾਸ੍ਵਾਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸਿਤਚਾਮਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਕ ਲੈ; ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏष ਪ੍ਰਤਾਪਵਿਸ਼ਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੋ ਭਾਤਿ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵਿਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਾਰਯ ਸਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸ਼ੇਤੇ ਵੀਰਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਾਰੂਢਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਤਾਨੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਯੋਧੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਸੋਢੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਂਡਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤੋ ਮਾਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਂ ਕੋ ਵਾ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਜਯਾਯਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਤਦਾ
ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਤਾਡ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਰੋਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰ ਦਮਨੌ ਸ੍ਵ ਸ੍ਵ ਸ੍ਯਂਦਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਊਚਤੁਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਮਨ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਮਾਸੁ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਯਂ ਬਤ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਯੋ ਵੀਰ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਸਕਿਰੀਟਸ੍ਤੁ ਸਂਦष੍ਟਦਂਤਚ੍ਛਦਯੁਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਾਹ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਭੀੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਕਿਮਦ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਾਹਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਵ ਆਵਾਮਨਾਥਿਨੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ?
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧਕਾਰਿਣਮਾਹਵੇ । ਪਾਤਯਾਵੋ ਰਥਾਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਮਂਡਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ, ਚਲੋ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਕਾਤਲ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਥਂ ਭਾਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਵਾਂ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮਾਣਯੋਗ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਲਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵੀਰਮਾਨਿਨੋਃ । ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਤਿਮਾਦਧਾਤ੍
ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਵਪਿ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤੌ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਕਟਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਨਂਤਭਟਪੂਰਿਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਰਿਪੁਤਾਪੇਨ ਦਮਨੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨੇਨ ਚੇਤਰਃ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਰਣੇ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕੌ
ਇਕ ਨੇ ਨੀਲਾ ਰਤਨ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਾ ਕਨਕਸਨ੍ਨਦ੍ਧੇ ਰਥੇ ਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਰਤ੍ਨਕੂਬਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ
ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੀਰਕੋਟਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਨਾਸ਼ੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਵਧਾਦਿਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਚਾਰੀ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਨਖਾਯੁਧੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਹਵੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪਾਸ ਚੱਲਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ।
ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤਂ ਹਨੂਮਂਤਮਾਗਚ੍ਛਂਤਂ ਮਹਾਰਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਕ੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਹਪਾਲਃ ਕ੍ਵ ਚ ਰਾਮਃ ਕੁਤੋ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਹਂਤਾਰਮਾਯਾਂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਪ੍ਰਧਨੇ ਤੁ ਮਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਫੌਜ ਦਾ ਅਧੀਨ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਿਪਾਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਜਾਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ।