ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਘਾਤਿਨਃ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯੈਵ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ਧਨੁਰ੍ਦਧੇ
—ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਸਮ ਤੋੜੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਨੇਨ ਨਿषਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਯਕਂ ਵਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਯਦਿ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੁਲਂ ਨਿष੍ਕਾਪਟ੍ਯੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਉਪਾਸਿਤਂ ਮਯਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦਿ ਸ੍ਵਮਹਿਲਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਮਿਚੇਤਸਾ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਸਂਗਰੇ
ਜੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਧਿਤਮ੍ । ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਂ ਵੀਰਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਯੋਧੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਂ ਸ਼ਰਾਸਨੇ ਧਤ੍ਤ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਛਿਨ੍ਨੋ ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਵਧਉਦ੍ਯਤਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਪਰਾਰ੍ਧਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਂ ਫਲਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਂ ਚਕਰ੍ਤਾਸ਼ੁ ਪਦ੍ਮਨਾਲਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਿਰ ਸਮੇਤ, ਪਦਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਪਤਂਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਸੈਨਿਕਾਃ । ਹਾਹਾਕृਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਕਿਰੀਟਂ ਸਕੁਂਡਲਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਪਤਿਤਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਂ ਦਿਵੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਚੰਦ ਦਾ ਚਕਰ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਵ੍ਯੂਹਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰੈਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਸੁਮੁਦ੍ਧਤਮ੍ । ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਸੁਤਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਕਮ੍ਪਮਾਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਯਨਾਬ੍ਜਯੋਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤਾਸृਗ੍ਭਿਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਕੁਂਡਲਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕੁਟਿਲਭ੍ਰੂਯੁਗਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਦष੍ਟਾਧਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਸ ਚੁਂਬਨ੍ਮੁਖਪਦ੍ਮੇਨ ਵਿਲਪਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ, ਵਕਰੀ ਭੌਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹੌਂਠ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵੀਰ ਕਥਮੁਤ੍ਸੁਕਚੇਤਸਂ ਮਾਂ । ਕਿਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਯੁਗੇਨ ਸ਼ੂਰ । ਕਿਂ ਮਦ੍ਵਿਨੋਦਕਥਯਾਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ । ਰੋषੋਦਧਿਪ੍ਲੁਤਮਨਾਃ ਕਿਲ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚ
ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਤਸੁਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਫ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ? ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਵਦ ਪੁਤ੍ਰ ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂषੇ ਨ ਹਸਨ੍ਪੁਨਃ । ਅਮृਤੈਰ੍ਮਧੁਰਾਸ੍ਵਾਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸਿਤਚਾਮਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਕ ਲੈ; ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏष ਪ੍ਰਤਾਪਵਿਸ਼ਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੋ ਭਾਤਿ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵਿਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਾਰਯ ਸਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸ਼ੇਤੇ ਵੀਰਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਾਰੂਢਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਤਾਨੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਯੋਧੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਸੋਢੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਾਯਕਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਂਡਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤੋ ਮਾਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਂ ਕੋ ਵਾ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਜਯਾਯਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਤਦਾ
ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਤਾਡ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਰੋਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰ ਦਮਨੌ ਸ੍ਵ ਸ੍ਵ ਸ੍ਯਂਦਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਊਚਤੁਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਮਨ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਮਾਸੁ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਯਂ ਬਤ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਯੋ ਵੀਰ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਸਕਿਰੀਟਸ੍ਤੁ ਸਂਦष੍ਟਦਂਤਚ੍ਛਦਯੁਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਾਹ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਭੀੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਕਿਮਦ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਾਹਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਵ ਆਵਾਮਨਾਥਿਨੀਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ?
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧਕਾਰਿਣਮਾਹਵੇ । ਪਾਤਯਾਵੋ ਰਥਾਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਮਂਡਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਹੀ, ਚਲੋ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਕਾਤਲ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਥਂ ਭਾਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਵਾਂ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮਾਣਯੋਗ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਲਾ।