ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਮੁਮੋਚ ਭਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਸਨਵਰੇ ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਚ੍ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਕਸਮ ਲੈ ਬੈਠਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਹਿ
ਸੁਣੋ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਕਸਮ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ।
ਬਾਣੇਨਾਨੇਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਤੀਂ ਸਂਦੂष੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾ ਉਤਾਰ ਸਕਾਂ—ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—
ਯੋ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਲੋਕੋ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
—ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਨਿਧਨੇ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
ਮੌਤ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਉਣੀ ਹੀ ਆਉਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੂਰਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਕृਤਾ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਤ੍ਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਾ ਸਤ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰ੍ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਹਤ੍
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਸਮ ਤੂੰ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਂ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ੍ਛਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਚੇਦਹਮ੍ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਿਗਮਿषੋਰ੍ਯੋ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤਵਿਖਂਡਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਦਨ੍ਯਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਵਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਘਾਤਿਨਃ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯੈਵ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ਧਨੁਰ੍ਦਧੇ
—ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਸਮ ਤੋੜੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਨੇਨ ਨਿषਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਯਕਂ ਵਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਯਦਿ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੁਲਂ ਨਿष੍ਕਾਪਟ੍ਯੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਉਪਾਸਿਤਂ ਮਯਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦਿ ਸ੍ਵਮਹਿਲਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਮਿਚੇਤਸਾ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਸਂਗਰੇ
ਜੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਧਿਤਮ੍ । ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਂ ਵੀਰਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਯੋਧੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਂ ਸ਼ਰਾਸਨੇ ਧਤ੍ਤ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਛਿਨ੍ਨੋ ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਵਧਉਦ੍ਯਤਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਪਰਾਰ੍ਧਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਂ ਫਲਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਂ ਚਕਰ੍ਤਾਸ਼ੁ ਪਦ੍ਮਨਾਲਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਿਰ ਸਮੇਤ, ਪਦਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਪਤਂਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਸੈਨਿਕਾਃ । ਹਾਹਾਕृਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਕਿਰੀਟਂ ਸਕੁਂਡਲਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਪਤਿਤਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਂ ਦਿਵੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਚੰਦ ਦਾ ਚਕਰ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਵ੍ਯੂਹਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰੈਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਸੁਮੁਦ੍ਧਤਮ੍ । ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਸੁਤਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਕਮ੍ਪਮਾਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਯਨਾਬ੍ਜਯੋਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤਾਸृਗ੍ਭਿਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਕੁਂਡਲਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕੁਟਿਲਭ੍ਰੂਯੁਗਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਦष੍ਟਾਧਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਸ ਚੁਂਬਨ੍ਮੁਖਪਦ੍ਮੇਨ ਵਿਲਪਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ, ਵਕਰੀ ਭੌਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹੌਂਠ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵੀਰ ਕਥਮੁਤ੍ਸੁਕਚੇਤਸਂ ਮਾਂ । ਕਿਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਯੁਗੇਨ ਸ਼ੂਰ । ਕਿਂ ਮਦ੍ਵਿਨੋਦਕਥਯਾਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ । ਰੋषੋਦਧਿਪ੍ਲੁਤਮਨਾਃ ਕਿਲ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚ
ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਤਸੁਕ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਫ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ? ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?
ਵਦ ਪੁਤ੍ਰ ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂषੇ ਨ ਹਸਨ੍ਪੁਨਃ । ਅਮृਤੈਰ੍ਮਧੁਰਾਸ੍ਵਾਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸਿਤਚਾਮਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਕ ਲੈ; ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏष ਪ੍ਰਤਾਪਵਿਸ਼ਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੋ ਭਾਤਿ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵਿਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਾਰਯ ਸਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕੋਦਂਡਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸ਼ੇਤੇ ਵੀਰਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?