ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਵਾ ਸਰਥਵਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਭਸਿ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਨ ਲਭਤੇ ਤਾਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਪਰਃ ਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਤਕ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਰਥਃ ਸੂਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਘੁੰਮਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮਪ੍ਯਾਪ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਰਥਂ ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸਸੂਤਹਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਪੂਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਸੰਭਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਭਗ੍ਨਸ੍ਯਂਦਨੋ ਵੀਰਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਭਗ੍ਨਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੁ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਵੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੂਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਾਵਦਾਯਾਤਿ ਸਂਮੁਖਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਬਭਂਜ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਮੁੜ ਹੋਰ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਦ ਤਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਰਥ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦਸ਼ ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਨृਪਤੇਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਮਹਾਸਂਯੁਗਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਸ ਰਥ ਪੂਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਆਜਗਾਮ ਹ ਵੇਗੇਨ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੋਧਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਚਿਤਰਾਂਗਕਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਸ਼ਕਲ ਵੱਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਸਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪਪੁਰੇਤਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਇਵ
ਉਹ ਤੀਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਮੁਮੋਚ ਭਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਸਨਵਰੇ ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਚ੍ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਕਸਮ ਲੈ ਬੈਠਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਹਿ
ਸੁਣੋ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਕਸਮ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ।
ਬਾਣੇਨਾਨੇਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਤੀਂ ਸਂਦੂष੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾ ਉਤਾਰ ਸਕਾਂ—ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—
ਯੋ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਲੋਕੋ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
—ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਨਿਧਨੇ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
ਮੌਤ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਉਣੀ ਹੀ ਆਉਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੂਰਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਕृਤਾ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਤ੍ਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਾ ਸਤ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰ੍ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਹਤ੍
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਸਮ ਤੂੰ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਂ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ੍ਛਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਚੇਦਹਮ੍ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਿਗਮਿषੋਰ੍ਯੋ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤਵਿਖਂਡਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਦਨ੍ਯਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਵਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਘਾਤਿਨਃ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯੈਵ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ਧਨੁਰ੍ਦਧੇ
—ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਸਮ ਤੋੜੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਨੇਨ ਨਿषਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਯਕਂ ਵਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਯਦਿ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੁਲਂ ਨਿष੍ਕਾਪਟ੍ਯੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਉਪਾਸਿਤਂ ਮਯਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦਿ ਸ੍ਵਮਹਿਲਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਮਿਚੇਤਸਾ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਸਂਗਰੇ
ਜੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਦੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਧਿਤਮ੍ । ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਂ ਵੀਰਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਯੋਧੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਂ ਸ਼ਰਾਸਨੇ ਧਤ੍ਤ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਛਿਨ੍ਨੋ ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਵਧਉਦ੍ਯਤਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਪਰਾਰ੍ਧਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਂ ਫਲਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਂ ਚਕਰ੍ਤਾਸ਼ੁ ਪਦ੍ਮਨਾਲਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਿਰ ਸਮੇਤ, ਪਦਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਪਤਂਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਸੈਨਿਕਾਃ । ਹਾਹਾਕृਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਕਿਰੀਟਂ ਸਕੁਂਡਲਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਪਤਿਤਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਂ ਦਿਵੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਚੰਦ ਦਾ ਚਕਰ।