ਨਾਦਾਨਂ ਨ ਚ ਸਂਧਾਨਂ ਨ ਮੋਚਨਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਦृष੍ਟਂ ਤਾਵੇਵ ਸਂਦृष੍ਟੌ ਕੁਂਡਲੀਕृਤਚਾਪਿਨੌ
ਉਥੇ ਨਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ, ਨਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੂੰਜ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਘੁੰਮਾਏ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾਸੌ ਪੁष੍ਕਲਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕੇਨ ਤਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਕੇ ਮਹਾਯੋਦ੍ਧਾਰਮੁਦ੍ਭਟਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਸ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚਾਂਗੇषੁ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕੈਃ
ਚਿਤਰਾਂਗ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੂਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਮਕਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਨਭਸਿ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਪੂਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਹਾਨੀ ਰਥ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੋਬਾ ਲੱਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰਥੋ ਹਯਸਂਯੁਤਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਲੇਭੇਤਿਕष੍ਟੇਨ ਸਂਧृਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ।
ਸ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਲਂ ਧੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਸਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਿਤਰਾਂਗ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਭਟੈਰ੍ਯੁਧਿਸਂਮਤਮ੍ । ਮਦ੍ਰਥੋ ਵਾਜਿਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਮਿਤੋ ਨਭਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚਿਤਰਾਂਗ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰਾਹਿਆ ਗਿਆ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਮੇਰਾ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।'
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਮਾਪਿ ਸੁਭਟੇਰਿਤਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ਚਾਰੀ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਭਵਤ੍ਵਮਰਪੂਜਿਤਃ
'ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਪਾਵੇਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਣੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਧਨੁषਾ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਵਿਦ੍ਧਃ ਖੇ ਬਭ੍ਰਾਮ ਪਤਂਗਵਤ੍ । ਸਰਥਃ ਸਹਯਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਸਾਰਥਿਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਿਆ—ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਗਏ।
ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਵਾ ਸਰਥਵਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਭਸਿ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਨ ਲਭਤੇ ਤਾਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਪਰਃ ਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਤਕ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਰਥਃ ਸੂਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਘੁੰਮਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮਪ੍ਯਾਪ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਰਥਂ ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸਸੂਤਹਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਪੂਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਸੰਭਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਭਗ੍ਨਸ੍ਯਂਦਨੋ ਵੀਰਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਭਗ੍ਨਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੁ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਵੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੂਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਾਵਦਾਯਾਤਿ ਸਂਮੁਖਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਬਭਂਜ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਮੁੜ ਹੋਰ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਦ ਤਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਰਥ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦਸ਼ ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਨृਪਤੇਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਮਹਾਸਂਯੁਗਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਸ ਰਥ ਪੂਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਆਜਗਾਮ ਹ ਵੇਗੇਨ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੋਧਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਚਿਤਰਾਂਗਕਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਸ਼ਕਲ ਵੱਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਸਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪਪੁਰੇਤਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਇਵ
ਉਹ ਤੀਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਮੁਮੋਚ ਭਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਸਨਵਰੇ ਸ਼ਰਮ੍ । ਦਧਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਚ੍ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਕਸਮ ਲੈ ਬੈਠਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੀਰ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਹਿ
ਸੁਣੋ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਕਸਮ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ।
ਬਾਣੇਨਾਨੇਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਤੀਂ ਸਂਦੂष੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾ ਉਤਾਰ ਸਕਾਂ—ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—
ਯੋ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਲੋਕੋ ਮਮ ਵੈ ਭੂਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
—ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਨਿਧਨੇ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
ਮੌਤ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਉਣੀ ਹੀ ਆਉਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੂਰਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਕृਤਾ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਤ੍ਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਾ ਸਤ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰ੍ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਹਤ੍
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਸਮ ਤੂੰ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਂ ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ੍ਛਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਚੇਦਹਮ੍ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਿਗਮਿषੋਰ੍ਯੋ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤਵਿਖਂਡਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਦਨ੍ਯਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਵਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—