ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਾ ਗਜਾਨ੍ਵਾਹਾਨ੍ਨਰਾਞ੍ਛੂਰਾਨ੍ਵਿਮਸ੍ਤਕਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਕੇਵਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਚ ਸਂਧਾਨਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਤੀਰ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਸੁਭਟੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਕਿਰੀਟੈਃ ਸਕੁਂਡਲੈਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰੈ ਰੋषਸਂਦष੍ਟਾਧਰਯੁਗ੍ਮਕੈਃ
ਧਰਤੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਦੱਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵੇਦਿਨੋਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਸਂਮਰ੍ਦੋऽਭਵਦਤ੍ਯਂਤਂ ਵੀਰਕੋਟਿਵਿਦਾਰਣਃ । ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਤਰੇਂऽਬਰਮ੍
ਉਥੇ ਐਸਾ ਭਾਰੀ ਟੱਕਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਵਸੁਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ਦृਢਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸੁਕੇਤੋਰਨਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਏਕੇਨ ਧ੍ਵਜਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਹਸਨ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੁਕੇਤੁ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਚਾਪਂ ਸਗੁਣਮਚ੍ਛਿਨਦ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਕੇਤੋਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨृਪਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਦ੍ਭੁਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ
ਤੀਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਮਹਤੀਂ ਸ ਗਦਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯੋਦ੍ਘੁਕਾਮੋऽਭ੍ਯੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਦਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਾਦਵਤਤਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਜਾਤਰੂਪਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਗੀਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਕੇਤੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਗਦਾਂ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਵੀਰੋ ਨਾਕਂਪਤ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯਥਾ ਦਂਤੀ ਬਾਲੇਨ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਰਾਹਤਃ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਵੀਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਸ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਨृਪਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਂ ਤਦਾ । ਸਹਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵੀਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਕੇ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਲਲਾਟੇ ਗਦਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਭਾਲੇऽਸृਗ੍ਵਮਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਕਾਲਰੂਪਯਾ । ਸੁਕੇਤੁਰਪਿ ਤਂ ਸ੍ਕਂਧੇ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੌ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਘਾਤਵਿਮਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੋਦ੍ਯਤੌ । ਨ ਕੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਹੀਯੇਤ ਨ ਕੋ ਜੀਯੇਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਤਥਾ ਸ੍ਕਂਧੇ ਹृਦਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਰੁਧਿਰੌਘ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨੌ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੋਢੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਪ੍ਰਬਲਂ ਹਂਤੁਂ ਹृਦਿ ਰਾਜਾਨੁਜਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਂਤਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਗਦਾਂ ਮਹਤੀਂ ਦਧਤ੍ । ਯਯੌ ਤਂ ਤਰਸਾ ਹਂਤੁਂ ਰਾਜਭ੍ਰਾਤਾ ਬਲਾਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਗਦਾਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਕਰੇ ਧृਤਵਾਨਯਮ੍ । ਤਯੈਵ ਗਦਯਾ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਜਘ੍ਨੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਉਸੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਗਦਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਨੀਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਨृਪਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਯੇष ਬਲਵਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਸ ਕੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾਲ ਹੱਥੀਂ-ਹੱਥ ਲੜੇ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾਨੁਜਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਮ੍ । ਯੁਯੁਧੇ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਾਵੀਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਜਘ੍ਨੇ ਸ੍ਵਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਤਦਾ ਸੋਪਿ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਨਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਹਨਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਸ੍ਤਲਸ੍ਫੋਟੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸਂਦष੍ਟਾਧਰਪਲ੍ਲਵੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚਪੇੜਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁष੍ਟੀ ਮੁष੍ਟਿ ਦਂਤਾ ਦਂਤਿ ਕਚਾ ਕਚਿ ਨਖਾ ਨਖਿ । ਉਭਯੋਰਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮੁੱਠੀ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਵਾਲ ਵਾਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਖ ਨਖ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਨृਪਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਨृਪਾਨੁਜਮੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਗਜੋਪਸ੍ਥੇ ਜਘਾਨ ਤਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਦਾ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨੁ । ਤਥੈਵ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੇਗੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮੀ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ।