ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਤਂਭਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸਤੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਰਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਂਤੁਂ ਖਙ੍ਗੇਨ ਤਂ ਰੁषਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤਾਕਿ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਤਂਭੇ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਂਰਾਵੈਃ ਖਮਿਵ ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੁਨੀ ਆਈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਘਾਤਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਫਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ।
ਬਿਭ੍ਯਂਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਵੈ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਤਂਭੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵੈ ਮਹਾਹਰਿਃ
ਡਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਤੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਾਘੋਰਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਨਿਭਂ ਸ੍ਵਨਮ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਰਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨृਸਿਂਹਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਰਿਃ । ਅਨੇਕਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਗ੍ਨਿ ਤੇਜਸਾ ਸ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਹਰਿ ਜੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਖੇ ਪਂਚਾਨਨਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਾਨੁषਾਕृਤਿਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਃ ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ਬਰੋਦ੍ਧਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੰਜ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੀਭ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਲਿਤਕੇਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਲਾਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵਿਭੁਃ । ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵृਤੋ ਮੇਰੁਰਿਵਾਭਾਤਿ ਬਹੁਸ਼ਾਖਾਨਗਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਨृਕੇਸਰੀਰੂਪਃ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂਗਃ ਪਪਾਤ ਹ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋऽਥ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਸਿਂਹੋਪਮਂ ਹਰਿਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੧੦੦ 6.238.
ਉਸ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ—
ਲੋਕਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨ੍ਸਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਨ੍ । ਅਜਾਂਡਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਟਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਕਰ੍ਣਯੋਰਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲਲਾਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੌ ਚ ਨਭੋ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਨਾਸਿਕੇ । ਇਂਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਤੇਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਤੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ, ਨੱਕਾਂ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਵਾ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੇ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸੁ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸ਼ਰਭਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ । ਕਂਠੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੇਰੁਃ ਸ੍ਕਂਧੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਲੇ ਵਿਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਤਿਰ੍ਯ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਭੌ ਚਾਸ੍ਯਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਪृਥਿਵੀਤਥਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੋਮਸ੍ਵੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਦਪਾ ਨਖਪਂਕ੍ਤਿषੁ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੇषੁ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣਿ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਖਙ੍ਗ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਹੇਤਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਾਮਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—
ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਜਲਸਿਕ੍ਤਾਂਗਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਂ ਤਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍ । ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਹਰਿਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪਲਾਲਕਾਣ੍ਡਾਨਿ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਈਆਂ ਵਾਰੀ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਹਰੇਸ੍ਤਨੌ । ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਟੈਰ੍ਦਦਾਹ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵਿਰਚਿਤ ਸ੍ਫੁਟੈਃ । ਨृਕੇਸਰਿ ਸਟੋਦ੍ਭੂਤਵਹ੍ਨਿਨਾ ਦਾਨਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਾ ਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤਦਭੂਦ੍ਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਾਨੁਗਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਿਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਲੇ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ । ਖਙ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹੈਕੇਨ ਬਾਹੁਨਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕੋ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ।