ਮੁਖਸਂਸ੍ਥਂ ਸੁਕੇਤੁਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ ਹ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੁਕੇਤੁ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਜਾਣ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਦਂਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ ਤੂੰ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਕੇਤੁ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਯਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਾਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਥਿਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਯਾਪਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਦੁਰ੍ਭਰਾਃ । ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਰਸਾ ਨਿਹਤ੍ਯ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਪਮਥਾ ਤਤਜ੍ਯਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਬਾਣषਟ੍ਕਂ । ਮੁਮੋਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸੁਕੇਤੁ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਦ੍ਬਾਣਾਃ ਸੁਭੁਜਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਹृਦਯਂ ਸਂਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚ । ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਮਲੀਮਸਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਕੇਤੁ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ ਤੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸੁਕੇਤੁਃ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ । ਜਘਾਨਸ਼ਰਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਨਤਪਰ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਕੇਤੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੀਹ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਭੌ ਬਾਣਵਿਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾਵੁਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁਤੌ । ਸੈਨਿਕੈਃ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਮੁਂਚਂਤੌ ਬਾਣਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਸਂਦਧਂਤੌ ਤ੍ਵਰਾ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤੇ ਲਘੁਹਸ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਲਕੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਸਚ੍ਚਾਪੌ ਵਰ੍षਂਤੌ ਬਾਣਧਾਰਯਾ । ਨਵਾਂਬੁਦਾਵਿਵ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੌ
ਧਨੁਸ਼ ਵੱਟ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਾ ਗਜਾਨ੍ਵਾਹਾਨ੍ਨਰਾਞ੍ਛੂਰਾਨ੍ਵਿਮਸ੍ਤਕਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਕੇਵਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਚ ਸਂਧਾਨਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਤੀਰ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਸੁਭਟੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਕਿਰੀਟੈਃ ਸਕੁਂਡਲੈਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰੈ ਰੋषਸਂਦष੍ਟਾਧਰਯੁਗ੍ਮਕੈਃ
ਧਰਤੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਦੱਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵੇਦਿਨੋਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਸਂਮਰ੍ਦੋऽਭਵਦਤ੍ਯਂਤਂ ਵੀਰਕੋਟਿਵਿਦਾਰਣਃ । ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਤਰੇਂऽਬਰਮ੍
ਉਥੇ ਐਸਾ ਭਾਰੀ ਟੱਕਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਵਸੁਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ਦृਢਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸੁਕੇਤੋਰਨਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਏਕੇਨ ਧ੍ਵਜਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਹਸਨ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੁਕੇਤੁ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਚਾਪਂ ਸਗੁਣਮਚ੍ਛਿਨਦ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਕੇਤੋਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨृਪਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਦ੍ਭੁਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ
ਤੀਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਮਹਤੀਂ ਸ ਗਦਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯੋਦ੍ਘੁਕਾਮੋऽਭ੍ਯੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਦਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਾਦਵਤਤਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਜਾਤਰੂਪਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਗੀਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਕੇਤੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਗਦਾਂ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਵੀਰੋ ਨਾਕਂਪਤ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯਥਾ ਦਂਤੀ ਬਾਲੇਨ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਰਾਹਤਃ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਵੀਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਸ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਨृਪਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਂ ਤਦਾ । ਸਹਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵੀਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਕੇ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਲਲਾਟੇ ਗਦਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਭਾਲੇऽਸृਗ੍ਵਮਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਕਾਲਰੂਪਯਾ । ਸੁਕੇਤੁਰਪਿ ਤਂ ਸ੍ਕਂਧੇ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੌ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਘਾਤਵਿਮਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੋਦ੍ਯਤੌ । ਨ ਕੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਹੀਯੇਤ ਨ ਕੋ ਜੀਯੇਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਤਥਾ ਸ੍ਕਂਧੇ ਹृਦਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਰੁਧਿਰੌਘ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨੌ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੋਢੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਪ੍ਰਬਲਂ ਹਂਤੁਂ ਹृਦਿ ਰਾਜਾਨੁਜਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।