ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਦੀਯਾਦ੍ਧਿ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵੀਟਕਮ੍ । ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਥਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਵੇ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਹ ਲਕੜੀ ਫੜ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵੀਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਰਲੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਾਂਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਸੀਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਵੀਰਮਾਵੋਚਤ੍ਕੋऽਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਭਾਰਗਵ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਤਃ । ਰਿਪੁਤਾਪੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨ ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਵੀਰਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਰਿਪੁਤਾਪ, ਨੀਲਰਤਨ, ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਵਿਰਮਰਦਨ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪਿ ਰਥਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਸ੍ਯ ਪਰੀਯਾਯ ਬਹੁਭਿਃ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤੌ ਦृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਵਾਰਿਧੀ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਤੋਲਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਜਗਤਃ ਸੁਤਰਂਗਿਣੌ । ਤਦਾ ਭੇਰ੍ਯਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਦृਢਾਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਰਣਭੇਰ੍ਯਃ ਸ਼ਂਖਨਾਦਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਹੇषਂਤੇ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਸਨ।
ਹੁਂ ਹੁਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਨਦਂਤਿ ਰਥਨੇਮਯਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ 'ਹੁੰ ਹੁੰ' ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ।
ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹਵੋ ਰਣੇ । ਏਵਂਭੂਤੇ ਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵੈਰਿਣੋਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ 'ਕੱਟੋ! ਛੀਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਮੁਖਸਂਸ੍ਥਂ ਸੁਕੇਤੁਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ ਹ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੁਕੇਤੁ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਜਾਣ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਦਂਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ ਤੂੰ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਕੇਤੁ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਯਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਾਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਥਿਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਯਾਪਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਦੁਰ੍ਭਰਾਃ । ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਰਸਾ ਨਿਹਤ੍ਯ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਪਮਥਾ ਤਤਜ੍ਯਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਬਾਣषਟ੍ਕਂ । ਮੁਮੋਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸੁਕੇਤੁ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਦ੍ਬਾਣਾਃ ਸੁਭੁਜਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਹृਦਯਂ ਸਂਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚ । ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਮਲੀਮਸਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਕੇਤੁ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ ਤੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸੁਕੇਤੁਃ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ । ਜਘਾਨਸ਼ਰਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਨਤਪਰ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਕੇਤੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੀਹ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਭੌ ਬਾਣਵਿਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾਵੁਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁਤੌ । ਸੈਨਿਕੈਃ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਮੁਂਚਂਤੌ ਬਾਣਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਸਂਦਧਂਤੌ ਤ੍ਵਰਾ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤੇ ਲਘੁਹਸ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਲਕੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਸਚ੍ਚਾਪੌ ਵਰ੍षਂਤੌ ਬਾਣਧਾਰਯਾ । ਨਵਾਂਬੁਦਾਵਿਵ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੌ
ਧਨੁਸ਼ ਵੱਟ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਾ ਗਜਾਨ੍ਵਾਹਾਨ੍ਨਰਾਞ੍ਛੂਰਾਨ੍ਵਿਮਸ੍ਤਕਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਕੇਵਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਚ ਸਂਧਾਨਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਤੀਰ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਸੁਭਟੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਕਿਰੀਟੈਃ ਸਕੁਂਡਲੈਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰੈ ਰੋषਸਂਦष੍ਟਾਧਰਯੁਗ੍ਮਕੈਃ
ਧਰਤੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਦੱਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵੇਦਿਨੋਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਾਪਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਸਂਮਰ੍ਦੋऽਭਵਦਤ੍ਯਂਤਂ ਵੀਰਕੋਟਿਵਿਦਾਰਣਃ । ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਤਰੇਂऽਬਰਮ੍
ਉਥੇ ਐਸਾ ਭਾਰੀ ਟੱਕਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਵਸੁਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ਦृਢਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸੁਕੇਤੋਰਨਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਏਕੇਨ ਧ੍ਵਜਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਹਸਨ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੁਕੇਤੁ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਚਾਪਂ ਸਗੁਣਮਚ੍ਛਿਨਦ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਕੇਤੋਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨृਪਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਦ੍ਭੁਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ
ਤੀਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਮਹਤੀਂ ਸ ਗਦਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯੋਦ੍ਘੁਕਾਮੋऽਭ੍ਯੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਦਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਾਦਵਤਤਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।