ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਚਕ੍ਰਾਂਕਾ ਨਗਰੀ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਵਿਧੇ ਸ਼ੁਭਾ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪਾਪਰਹਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਯਂ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਤਵਾਯਂ ਪੁਰਤੋ ਭਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਬਾਹੁ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਥਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਥਾਨਾ ਪਰਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਇਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਂ ਨ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾਦਧਿਕਂ ਨृਪਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਿਣਾ
ਇਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੇਵਾਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਪਦ੍ਮਮਧੁਵ੍ਰਤਃ । ਏष ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਪਰਧਰ੍ਮਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ। ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਯ ਬਲਤੁਲ੍ਯਂ ਹਿ ਨ ਵੀਰਾਣਾਂ ਬਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਦਾ ਬਲ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰਂਗਸਮੇਤੋऽਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਵਾਪਿ ਵੀਰਾ ਬਹਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਮੁਖਾ ਅਮੂਨ੍
ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਜੇष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਾਸ਼ੁ ਪਰਂ ਹਿ ਤਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹਰਾ ਲੈਣਗੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੋਣਵੇਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਭਵੋਦ੍ਧਰ੍षਪੂਰਪੂਰਿਤਮਾਨਸਾਨ੍ । ਕ੍ਰੌਂਚਵ੍ਯੂਹੋऽਦ੍ਯ ਰਚਿਤਃ ਸੁਬਾਹੁਪਰਿਸੈਨਿਕੈਃ
ਜੰਗ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਰ ਗਏ। ਅੱਜ ਸੁਬਾਹੁ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮੁਖਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤਾਨ੍ਕੋ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਭੇਦੇ ਨਿਜਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯੋ ਵੀਰ ਵਿਜਯੋਦ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਪੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਦੀਯਾਦ੍ਧਿ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵੀਟਕਮ੍ । ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਥਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਵੇ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਹ ਲਕੜੀ ਫੜ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵੀਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਰਲੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਾਂਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਸੀਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਵੀਰਮਾਵੋਚਤ੍ਕੋऽਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਭਾਰਗਵ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਤਃ । ਰਿਪੁਤਾਪੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨ ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਵੀਰਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਰਿਪੁਤਾਪ, ਨੀਲਰਤਨ, ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਵਿਰਮਰਦਨ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪਿ ਰਥਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਸ੍ਯ ਪਰੀਯਾਯ ਬਹੁਭਿਃ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤੌ ਦृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਵਾਰਿਧੀ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਤੋਲਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਜਗਤਃ ਸੁਤਰਂਗਿਣੌ । ਤਦਾ ਭੇਰ੍ਯਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਦृਢਾਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਰਣਭੇਰ੍ਯਃ ਸ਼ਂਖਨਾਦਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਹੇषਂਤੇ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਸਨ।
ਹੁਂ ਹੁਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਨਦਂਤਿ ਰਥਨੇਮਯਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ 'ਹੁੰ ਹੁੰ' ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ।
ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹਵੋ ਰਣੇ । ਏਵਂਭੂਤੇ ਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵੈਰਿਣੋਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ 'ਕੱਟੋ! ਛੀਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਮੁਖਸਂਸ੍ਥਂ ਸੁਕੇਤੁਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ ਹ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰੁਵਾਚ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੁਕੇਤੁ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਜਾਣ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਦਂਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਕੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ ਤੂੰ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਕੇਤੁ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਯਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਾਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਥਿਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਯਾਪਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਦੁਰ੍ਭਰਾਃ । ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਰਸਾ ਨਿਹਤ੍ਯ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਪਮਥਾ ਤਤਜ੍ਯਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਬਾਣषਟ੍ਕਂ । ਮੁਮੋਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸੁਕੇਤੁ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਦ੍ਬਾਣਾਃ ਸੁਭੁਜਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਹृਦਯਂ ਸਂਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚ । ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਮਲੀਮਸਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਕੇਤੁ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ ਤੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸੁਕੇਤੁਃ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ । ਜਘਾਨਸ਼ਰਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਨਤਪਰ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਕੇਤੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੀਹ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਭੌ ਬਾਣਵਿਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾਵੁਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁਤੌ । ਸੈਨਿਕੈਃ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਮੁਂਚਂਤੌ ਬਾਣਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਸਂਦਧਂਤੌ ਤ੍ਵਰਾ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤੇ ਲਘੁਹਸ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਲਕੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਸਚ੍ਚਾਪੌ ਵਰ੍षਂਤੌ ਬਾਣਧਾਰਯਾ । ਨਵਾਂਬੁਦਾਵਿਵ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੌ
ਧਨੁਸ਼ ਵੱਟ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ।