ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਭੂਪਤੇਃ । ਕ੍ਰੌਂਚਾਖ੍ਯਸਦ੍ਵ੍ਯੂਹਵਿਸ਼ੇषਮਾਦਧਾਤ੍ । ਯਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਂਤੇ ਸਹਸਾ ਰਿਪੋਰ੍ਗਣਾ । ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮੂਹਧਾਰਿਣਃ
ਸੁਬਾਹੁ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਸ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਅਚਾਨਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਣ।
ਮੁਖੇ ਸੁਕੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਗਲੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਪੁਚ੍ਛੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਵਿਉਹ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਸੁਕੇਤੁ ਸੀ, ਗਲ 'ਤੇ ਚਿਤਰੰਗ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੱਖਾਂ 'ਤੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪ ਪੂੰਝ 'ਤੇ ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰਂਗੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਕ੍ਰੌਂਚਵ੍ਯੂਹਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਵਿਉਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਵਿਉਹ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੌਂਚਵ੍ਯੂਹਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰਣਾਯ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਕਟਕੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮੇਘਵਤ੍ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵੇਖੀ ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋਗਂਭੀਰਸ਼ਬ੍ਦਯੁਕ੍ । ਨਾਨਾਵਾਕ੍ਯਵਿਚਾਰਜ੍ਞੈਃ ਪਂਡਿਤੈਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਸੁਮਤੇ ਕਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੇ ਹਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਲਮੇਤਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਹਂ ਪਯੋਦਧਿਤਰਂਗਵਤ੍
ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਮਤੀ, ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਫੌਜ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਬਲਮੁਦ੍ਧਰ੍षਂ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਭਾਤਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮਾਦਰਾਤ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਵਤ੍ਪृਚ੍ਛਤੋ ਮਮ । ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਸਂਸ੍ਥਾਯੈ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਾਮਿ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਭਟਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਮਤਿਃ ਸ਼ੁਭਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੈਰਿਤਾਪਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੁਮਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਚਕ੍ਰਾਂਕਾ ਨਗਰੀ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਵਿਧੇ ਸ਼ੁਭਾ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪਾਪਰਹਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਯਂ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਤਵਾਯਂ ਪੁਰਤੋ ਭਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਬਾਹੁ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਥਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਥਾਨਾ ਪਰਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਇਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਂ ਨ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾਦਧਿਕਂ ਨृਪਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਿਣਾ
ਇਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੇਵਾਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਪਦ੍ਮਮਧੁਵ੍ਰਤਃ । ਏष ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਪਰਧਰ੍ਮਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ। ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਯ ਬਲਤੁਲ੍ਯਂ ਹਿ ਨ ਵੀਰਾਣਾਂ ਬਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਦਾ ਬਲ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰਂਗਸਮੇਤੋऽਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਵਾਪਿ ਵੀਰਾ ਬਹਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਮੁਖਾ ਅਮੂਨ੍
ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਜੇष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਾਸ਼ੁ ਪਰਂ ਹਿ ਤਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹਰਾ ਲੈਣਗੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੋਣਵੇਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਭਵੋਦ੍ਧਰ੍षਪੂਰਪੂਰਿਤਮਾਨਸਾਨ੍ । ਕ੍ਰੌਂਚਵ੍ਯੂਹੋऽਦ੍ਯ ਰਚਿਤਃ ਸੁਬਾਹੁਪਰਿਸੈਨਿਕੈਃ
ਜੰਗ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਰ ਗਏ। ਅੱਜ ਸੁਬਾਹੁ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮੁਖਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤਾਨ੍ਕੋ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਭੇਦੇ ਨਿਜਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯੋ ਵੀਰ ਵਿਜਯੋਦ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਪੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਦੀਯਾਦ੍ਧਿ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵੀਟਕਮ੍ । ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਰ੍ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਥਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਵੇ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਹ ਲਕੜੀ ਫੜ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵੀਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਰਲੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਾਂਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਸੀਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਵੀਰਮਾਵੋਚਤ੍ਕੋऽਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਭਾਰਗਵ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਤਃ । ਰਿਪੁਤਾਪੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨ ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਵੀਰਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਰਿਪੁਤਾਪ, ਨੀਲਰਤਨ, ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਵਿਰਮਰਦਨ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰੌਂਚਭੇਦਨੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪਿ ਰਥਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਉਹ ਤੋੜਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਸ੍ਯ ਪਰੀਯਾਯ ਬਹੁਭਿਃ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤੌ ਦृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਵਾਰਿਧੀ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਤੋਲਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਜਗਤਃ ਸੁਤਰਂਗਿਣੌ । ਤਦਾ ਭੇਰ੍ਯਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਦृਢਾਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਰਣਭੇਰ੍ਯਃ ਸ਼ਂਖਨਾਦਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਹੇषਂਤੇ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਸਨ।
ਹੁਂ ਹੁਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਨਦਂਤਿ ਰਥਨੇਮਯਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ 'ਹੁੰ ਹੁੰ' ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ।
ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹਵੋ ਰਣੇ । ਏਵਂਭੂਤੇ ਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵੈਰਿਣੋਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ 'ਕੱਟੋ! ਛੀਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਨ।