ਗਦਤਾਖਿਲਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸ ਕਥਂ ਚਾਹਰਦਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯਕਮ੍ । ਕਥਯਂਤੁ ਪੁਨਃ ਕਿਯਦ੍ਬਲਂ ਬਤ ਵੀਰਾਃ ਕਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਲੜਨ ਆਏ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲੋਨ੍ਮੁਖਃ ਕਥਂ ਮਮ ਵੀਰੋ ਦਮਨੋ ਰਣਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ । ਵਿਜਯਂ ਚ ਵਿਧਾਯ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਕਿਲ ਵੀਰਂ ਬਤ ਕੋऽਪ੍ਯਸ਼ਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਦਮਨੋ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਔਖੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਿਆ?
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨ ਗਾਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਧਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤ੍ਰਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ । ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਗਰ੍ਵੇਣ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਪੱਤਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਘੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਯਾਨੁਗਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਤੇਨ ਸਾਕਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸਾਯਕੈਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਥਾਯਾਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦਭੂਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਬਹੁਸ਼ੋ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭ੍ਰਾਤृਸੂਨੁਨਾ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਰਾਜਨ੍ਕृਤੋ ਵੀਰਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰੋषਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਥਗਿਤਾਂਗ ਇਵਾਸੀਤ੍ਸ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਥੰਮ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸੇਨਾਧਿਪਤਿਂ ਰੋषਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ । ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਤਾਁਲ੍ਲਿਹਨ੍ਨੋष੍ਠਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੀਭ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੇਨਾਪਤੇ ਕੁਰੁष੍ਵਾਰਾਨ੍ਮਮ ਸੇਨਾਂ ਤੁ ਸਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਟੈਰ੍ਮਮਪੁਤ੍ਰੋਪਘਾਤਕੈਃ
ਫੌਜਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਃਖਦਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਯਦਿ ਹ੍ਯੇਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਢਾਹ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਸੇਨਾਪਤਿਰਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸੁਭੁਜਭੂਪਤੇਃ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੋ ਭਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸਸਜ੍ਜਾਂ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਸੇਨਾਂ ਕਾਲਬਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਹਤਦੁਰ੍ਜਨਕੋਟਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਚੌਕੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਲਈ ਸਮੇਂ ਵਰਗੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਨਾਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾਰ੍ਦਨਃ
ਫੌਜਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਏ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੁਬਾਹੂ ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਘਾਤਕ ਸੀ, ਸੀ।
ਕੁਂਜਰੈਸ਼੍ਚ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੋਜਵੈਃ । ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੈ ਰਿਪੁਜੇਤृਭਿਃ
ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਮਨ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਭੂਸ਼੍ਚਕਂਪੇ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰੇਣ ਭੂਰਿਣਾ । ਸਂਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯੇ ਵਿਸਰ੍ਪਤਿ
ਉਥੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ; ਜਦ ਫੌਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿੜੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਟੱਕਰ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥੇਨ ਕਨਕਾਂਗਿਨਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਬਲਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਵੈਰਿਪ੍ਰਹਾਰਕਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਕੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਥੇਨਾਸ਼੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁਕੇਤੁ, ਜੋ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਬਲਮੁਨ੍ਮਦਮ੍
ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਣਕੋਵਿਦਃ । ਯਯੌ ਰਥੇਨ ਹੈਮੇਨ ਭ੍ਰਾਤृਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਚਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਯਯੁਰ੍ਨृਪਸਮਾਦਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧਨਂ ਵੀਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸਂਰੋषਾਦਾਗਤਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਸੁਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖਿਆ।
ਰਥੋਪਸ੍ਥਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਢਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦਮਨਾਭਿਧਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਾਪ ਵੀਜਯਾਮਾਸ ਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦਮਨ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਝਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਲੇਨ ਸਿਕ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੋਮਲਪਾਣਿਨਾ । ਸਂਜ੍ਞਾਮਾਪ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵੀਰੋ ਦਮਨਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਦਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਕ੍ਵ ਧਨੁਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਕ੍ਵ ਪੁष੍ਕਲ ਇਤੋ ਗਤਃ । ਸਂਸਜ੍ਯ ਸਮਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਬਾਣਵ੍ਰਣਪੀਡਿਤਃ
ਉੱਠ ਕੇ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਪੁਸ਼ਕਲ ਇਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ।"
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਪੁੱਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਬਾਹੁ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਮਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਕਂ ਨृਪਂ ਨਮ੍ਰਸ਼ਿਰੋਧਰਃ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤਦੇਹੋऽਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜਿਭਿਃ
ਦਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਰਥਸਂਸ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਧਾਯ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਜਗਾਦ ਸੇਨਾਧਿਪਤਿਂ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਫੌਜਦਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯੂਹਂ ਰਚਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਖ੍ਯਂ ਰਿਪੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਯੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਨਾਂ ਦਾ ਵਿਉਹ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।