ਵਾਰੁਣਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮਹੀਭृਤਾ । ਆਪ੍ਲਾਵਯਦ੍ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਰਥਵਾਜਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤੀ।
ਰਥਾ ਵਿਪ੍ਲਾਵਿਤਾਸ੍ਤੋਯੇ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਿਪਂਥਿਨਾਮ੍ । ਗਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵੀਯਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾ ਗਏ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਤਿਮਗਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਮੋਚਿਤਃ । ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਪ ਬਲਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਝ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਪਿਤਾਃ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸੀਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਵੈਰਿਣਃ । ਕਰਕਾਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਾਯੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਓਲੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਬਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤੋਯਪੂਰੇਣ ਪੀਡਿਤਮ੍ । ਕਂਪਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਨष੍ਟਂ ਵਾਰੁਣੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਹृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੰਬਦੀ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਤਿਕੋਪਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਧਨੁष੍ਯੇਕਂ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜ਼ਬਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਵਾਯੂ ਅਸਤਰ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਘਨਾਨੀਕਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਵਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਹਵਾਈ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਫਾਲਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮਾਹਤਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਭਂਜਨੋਦ੍ਧੂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਨਿਰੋਜਸਃ । ਪਤਂਤੋऽਤ੍ਰ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵੇਤਾਲਾ ਇਵ ਭੂਗਤਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਭੂਤ।
ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਭੂਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁष੍ਯੇਵਂ ਸਮਾਦਧੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵਾਯੁਃ ਸਂਚ੍ਛਾਦਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਲੜਦੇ ਜਨਾਨੇ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਚੱਲ ਨਾ ਸਕੀ।
ਪੁष੍ਕਲੋ ਵਜ੍ਰਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਸਨੇ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਕृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਂ ਨਗਾਨ੍ਰਜਃ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਰਸਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪਪਾਤ ਸ੍ਵਨਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਜਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਬਣਾਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਤ੍ਵਾਕੁਲਿਤਚੇਤਸ੍ਕੋ ਹृਦਿ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰਃ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪਰਮਾਪ ਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਕਸ਼੍ਮਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਰ੍ਨਯਕੋਵਿਦਃ । ਅਪੋਵਾਹ ਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਰੇਂਦ੍ਰਜਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਤੁਰ ਸਰਥੀ ਨੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੋਧਾ ਰਾਜਸੂਨੋਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਸਮਾਚਖ੍ਯੁਃ ਕਸ਼੍ਮਲਸ੍ਥਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਲੋ ਜਯਮਾਪ੍ਯੈਵਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਨ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਘੁਨਾਥਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਜਯਿਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸੁਮਤ੍ਯਾਦਿ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸੁਮਤੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਟਾਨ੍ਨਿਜਾਨ੍ਨृਪੋ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਂਗਕਾਨ੍ । ਸੁਖਮਾਪ ਨ ਵੈ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਾਨ੍ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਗਦਤਾਖਿਲਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸ ਕਥਂ ਚਾਹਰਦਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯਕਮ੍ । ਕਥਯਂਤੁ ਪੁਨਃ ਕਿਯਦ੍ਬਲਂ ਬਤ ਵੀਰਾਃ ਕਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਲੜਨ ਆਏ ਸਨ।
ਅਥ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲੋਨ੍ਮੁਖਃ ਕਥਂ ਮਮ ਵੀਰੋ ਦਮਨੋ ਰਣਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ । ਵਿਜਯਂ ਚ ਵਿਧਾਯ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਕਿਲ ਵੀਰਂ ਬਤ ਕੋऽਪ੍ਯਸ਼ਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਦਮਨੋ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਔਖੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਿਆ?
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨ ਗਾਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਧਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤ੍ਰਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ । ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਗਰ੍ਵੇਣ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਪੱਤਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਘੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਗਰਵ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਯਾਨੁਗਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਤੇਨ ਸਾਕਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸਾਯਕੈਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਥਾਯਾਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦਭੂਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਬਹੁਸ਼ੋ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭ੍ਰਾਤृਸੂਨੁਨਾ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਰਾਜਨ੍ਕृਤੋ ਵੀਰਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰੋषਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਥਗਿਤਾਂਗ ਇਵਾਸੀਤ੍ਸ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਥੰਮ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸੇਨਾਧਿਪਤਿਂ ਰੋषਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ । ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਤਾਁਲ੍ਲਿਹਨ੍ਨੋष੍ਠਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੀਭ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।