ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਲੋਕੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਈਸ਼ਾਨਵਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਧ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂਨਦੁਰ੍ਜਯਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਦ । ਈਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਲਭੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਬਲਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਅਜੇਤਤਾ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੈਨੂੰ ਬਲ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਦੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ- ਯੋऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਵਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਰਬਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਨ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਤੁ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰ ਜਂਗਮਮ੍
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਿਦਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਃ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਾਦਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿ ਕਲਾਦ੍ਭੁਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚੇਤਨ ਜਾਂ ਅਚੇਤਨ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗੀ ਸਰਬਵਿਆਪਕਤਾ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ।
ਯੋऽਸੌ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ—ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰੋषਾਚ੍ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਦ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰੇष੍ਵਪਿ ਜਂਤੁषੁ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ—ਸਭ ਵਿੱਚ, ਛੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੱਕ, ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਵਰਸ੍ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਸ਼੍ਚ ਸੁਤਂ ਮੁਹੁਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ- ਅਸੌ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਪਿ ਚੇਤ੍ਪਰਮਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਕਿਂ ਚ ਲਾਪਿਤੈਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਕਈ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰ, ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਤਂਭਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸਤੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਰਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਂਤੁਂ ਖਙ੍ਗੇਨ ਤਂ ਰੁषਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤਾਕਿ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਤਂਭੇ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਂਰਾਵੈਃ ਖਮਿਵ ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੁਨੀ ਆਈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਘਾਤਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਫਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ।
ਬਿਭ੍ਯਂਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਵੈ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਤਂਭੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵੈ ਮਹਾਹਰਿਃ
ਡਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਤੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਾਘੋਰਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਨਿਭਂ ਸ੍ਵਨਮ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਰਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨृਸਿਂਹਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਰਿਃ । ਅਨੇਕਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਗ੍ਨਿ ਤੇਜਸਾ ਸ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਹਰਿ ਜੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਖੇ ਪਂਚਾਨਨਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਾਨੁषਾਕृਤਿਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਃ ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ਬਰੋਦ੍ਧਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੰਜ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੀਭ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਲਿਤਕੇਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਲਾਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵਿਭੁਃ । ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵृਤੋ ਮੇਰੁਰਿਵਾਭਾਤਿ ਬਹੁਸ਼ਾਖਾਨਗਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਨृਕੇਸਰੀਰੂਪਃ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂਗਃ ਪਪਾਤ ਹ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋऽਥ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਸਿਂਹੋਪਮਂ ਹਰਿਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੧੦੦ 6.238.
ਉਸ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ—
ਲੋਕਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨ੍ਸਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਨ੍ । ਅਜਾਂਡਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਟਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਕਰ੍ਣਯੋਰਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲਲਾਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੌ ਚ ਨਭੋ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਨਾਸਿਕੇ । ਇਂਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਤੇਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਤੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ, ਨੱਕਾਂ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਵਾ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੇ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸੁ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸ਼ਰਭਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ । ਕਂਠੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੇਰੁਃ ਸ੍ਕਂਧੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਲੇ ਵਿਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਤਿਰ੍ਯ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਭੌ ਚਾਸ੍ਯਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਪृਥਿਵੀਤਥਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੋਮਸ੍ਵੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਦਪਾ ਨਖਪਂਕ੍ਤਿषੁ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੇषੁ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।