ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਂ ਵੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਦਮਨਕ ਮਾਂ ਜਾਨੀਹਿ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਮਨਕ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਮੁਦ੍ਭਟਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਰਤ ਦਾ ਉਗਰ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਾ।
ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਭੋਜ ਨਿਤ੍ਯਸੇਵਾਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਜੇष੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੇਨਸਜ੍ਜੀਭਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਮਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਨਿਰ੍ਭਯੋਦ੍ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਬਾਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਦਮਨਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿ ਹृਤਾਘਕਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਸ਼੍ਵਨੇਤਾਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨਕ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਤਾ ਭਗਤੀ ਨੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯੋ ਦੈਵਵਿਸृष੍ਟੋऽਯਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਲਂਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਬਲਂ ਮੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯਾਕਰ੍ਣਪੂਰਿਤਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਾਵਿਲੀਭੂਤਾਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਂਬਰਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਭਾਨੁਪ੍ਰਭਾ ਯਤ੍ਰ ਬਾਣਚ੍ਛਾਯਾਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਤੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਗਜਾਨਾਂ ਕਟਭਿਤ੍ਤ੍ਯੋਘੇ ਲਗ੍ਨਾ ਸਾਯਕਸਂਤਤਿਃ । ਅਲਂਕਰੋਤਿ ਧਾਤੂਨਾਂ ਰਾਗਾ ਇਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਚਿਪਕੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ 'ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਲਕੀਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨਰਾ ਵਾਹਾ ਗਜਾ ਰਥਾਃ । ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੇਨ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤੇਨ ਪਰਿਤਾਡਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਵਾਰੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ ਢਾਹੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਛਾਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਰਣਮਂਡਲਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਾਸਨੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਬਾਣਂ ਵਹ੍ਨ੍ਯਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਆਚਮ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਾਦੁਰਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ਵਿਲਿਹਨ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਉਠੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਜਾਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ।
ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਤੁ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਨਿ ਚਂਦ੍ਰਾਕਾਰਾਣਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਜਾਤਰੂਪਾਭ ਕਾਂਤਿਧਾਰੀਣਿ ਤਤ੍ਰ ਹ
ਉਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਛਤਰ ਸੜ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਹਯਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਲਾਯਂਤੇ ਕੇਸਰੇषੁ ਚ ਵੈਰਿਣਾਮ੍ । ਰਥਾ ਅਪਿ ਗਤਾ ਦਾਹਂ ਸੁਕੂਬਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਘੋੜੇ ਸੜ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੂਆਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਥ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਜੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਹਂਤਃ ਕਰਭਾਸ੍ਤਤਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਦਹਨਭੂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਉੱਟ, ਜੜਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਦਂਤਿਨੋ ਨष੍ਟਾਃ ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਧਯਸਾਦਿਨਃ । ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਪਤ੍ਤਯੋ ਨष੍ਟਾ ਵਹ੍ਨਿਦਗ੍ਧਕਲੇਵਰਾਃ
ਕਿਤੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਿਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਸੁਤਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ । ਆਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਕੀਲਾਭਿਰ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਦਗ੍ਧੇ ਚ ਦਮਨੋ ਰੋषਪੂਰਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਚ੍ਛਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾ ਦਦੇ
ਜਦ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੜ ਗਈ, ਦਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਵਾਰੁਣਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮਹੀਭृਤਾ । ਆਪ੍ਲਾਵਯਦ੍ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਰਥਵਾਜਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤੀ।
ਰਥਾ ਵਿਪ੍ਲਾਵਿਤਾਸ੍ਤੋਯੇ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਿਪਂਥਿਨਾਮ੍ । ਗਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵੀਯਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾ ਗਏ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਤਿਮਗਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਮੋਚਿਤਃ । ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਪ ਬਲਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਝ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਪਿਤਾਃ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸੀਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਵੈਰਿਣਃ । ਕਰਕਾਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਾਯੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਓਲੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਬਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤੋਯਪੂਰੇਣ ਪੀਡਿਤਮ੍ । ਕਂਪਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਨष੍ਟਂ ਵਾਰੁਣੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਹृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੰਬਦੀ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਤਿਕੋਪਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਧਨੁष੍ਯੇਕਂ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜ਼ਬਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਵਾਯੂ ਅਸਤਰ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਘਨਾਨੀਕਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਵਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਹਵਾਈ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਫਾਲਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮਾਹਤਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਭਂਜਨੋਦ੍ਧੂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਨਿਰੋਜਸਃ । ਪਤਂਤੋऽਤ੍ਰ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵੇਤਾਲਾ ਇਵ ਭੂਗਤਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਭੂਤ।
ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਭੂਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁष੍ਯੇਵਂ ਸਮਾਦਧੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।