ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕ੍ਵਾਯਂ ਦਮਨਕਃ ਕ੍ਵ ਤੇऽਪਰਿਮਿਤਂ ਬਲਮ੍ । ਜੇष੍ਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇष ਮਹਾਮਤੇ
ਸਵਾਮੀ, ਦਮਨਕ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ।
ਸੇਵਕੇ ਮਯਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕੈਰ੍ਨੀਯਤੇ ਹਯਃ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਤਾਪੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਘੋੜਾ ਚਲਾਏ? ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਛृਣੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਤਵ ਮੋਦਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਵਿਜੇष੍ਯੇ ਦਮਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ: ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਪਦਾਂਭੋਜਮਧ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦਵਿਯੋਗਿਨਾਮ੍ । ਯਦਘਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਦਮਨਂ ਨ ਜਯੇਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੋ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ਮਾਤृਪਾਦਾਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਹ । ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਤਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਜਯੇਦਮਨਂ ਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੋ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ ਮਹੋਰਸ੍ਕੋ ਨृਪਾਂਗਜਃ । ਅਲਂਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਧਨੇ ਭੂਤਲਂ ਸ਼ਯਨੇਨ ਹਿ
ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਛੇਦੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਸੋਭਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਜਹਰ੍ष ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਦਿਦੇਸ਼ ਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਯਯੌ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦਮਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਮਨਕ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਦਮਨੋऽਪਿ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹ੍ਯਾਗਤਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਦਮਨਕ ਨੇ ਵੀ, ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਸਂਮਿਲਿਤੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਰਥਸ਼ੋਭਿਨੌ । ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਦੈਤ੍ਯੌ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਣਮਾਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ ਹੋਣ।
ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਂ ਵੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਦਮਨਕ ਮਾਂ ਜਾਨੀਹਿ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਮਨਕ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਮੁਦ੍ਭਟਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਚਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਰਤ ਦਾ ਉਗਰ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਾ।
ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਭੋਜ ਨਿਤ੍ਯਸੇਵਾਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਜੇष੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੇਨਸਜ੍ਜੀਭਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਮਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਨਿਰ੍ਭਯੋਦ੍ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਬਾਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਦਮਨਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿ ਹृਤਾਘਕਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਸ਼੍ਵਨੇਤਾਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨਕ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਤਾ ਭਗਤੀ ਨੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯੋ ਦੈਵਵਿਸृष੍ਟੋऽਯਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਲਂਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਬਲਂ ਮੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯਾਕਰ੍ਣਪੂਰਿਤਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਾਵਿਲੀਭੂਤਾਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਂਬਰਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਭਾਨੁਪ੍ਰਭਾ ਯਤ੍ਰ ਬਾਣਚ੍ਛਾਯਾਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਤੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਗਜਾਨਾਂ ਕਟਭਿਤ੍ਤ੍ਯੋਘੇ ਲਗ੍ਨਾ ਸਾਯਕਸਂਤਤਿਃ । ਅਲਂਕਰੋਤਿ ਧਾਤੂਨਾਂ ਰਾਗਾ ਇਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਚਿਪਕੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ 'ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਲਕੀਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨਰਾ ਵਾਹਾ ਗਜਾ ਰਥਾਃ । ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੇਨ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤੇਨ ਪਰਿਤਾਡਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਵਾਰੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਪਏ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ ਢਾਹੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਛਾਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਰਣਮਂਡਲਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਾਸਨੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਬਾਣਂ ਵਹ੍ਨ੍ਯਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਆਚਮ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਾਦੁਰਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ਵਿਲਿਹਨ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਉਠੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਜਾਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ।
ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਤੁ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਨਿ ਚਂਦ੍ਰਾਕਾਰਾਣਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਜਾਤਰੂਪਾਭ ਕਾਂਤਿਧਾਰੀਣਿ ਤਤ੍ਰ ਹ
ਉਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਛਤਰ ਸੜ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਹਯਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਲਾਯਂਤੇ ਕੇਸਰੇषੁ ਚ ਵੈਰਿਣਾਮ੍ । ਰਥਾ ਅਪਿ ਗਤਾ ਦਾਹਂ ਸੁਕੂਬਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਘੋੜੇ ਸੜ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੂਆਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਥ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਜੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਹਂਤਃ ਕਰਭਾਸ੍ਤਤਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਦਹਨਭੂ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਉੱਟ, ਜੜਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਦਂਤਿਨੋ ਨष੍ਟਾਃ ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਧਯਸਾਦਿਨਃ । ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਪਤ੍ਤਯੋ ਨष੍ਟਾ ਵਹ੍ਨਿਦਗ੍ਧਕਲੇਵਰਾਃ
ਕਿਤੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਿਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਸੁਤਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ । ਆਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਕੀਲਾਭਿਰ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਦਗ੍ਧੇ ਚ ਦਮਨੋ ਰੋषਪੂਰਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਚ੍ਛਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾ ਦਦੇ
ਜਦ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੜ ਗਈ, ਦਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।