ਵੇਦਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਮਤ੍ਤਾ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮਜ੍ਜਕਮ੍
'ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੋਦਂਡੇ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿषਂਗਾਦੁਦ੍ਧृਤਂ ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਵਰ੍ਯੇਣ ਹृਦਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਕृਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਾਤਨਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁष੍ਯਥਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਚ੍ਛੇਦਾਯਵੈ ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਬਾਣਃ ਸਰ੍ਵਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਂਦਨ੍ਮਧ੍ਯਤ ਏਵ ਹਿ । ਜਗਾਮ ਵੈ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਹृਦਯਂ ਧੈਰ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਨਾਲੀਕਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਂਤਰਮ੍ । ਰਾਜਾਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ ਦਿਲ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੜ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਚੇਤਨਾਹੀਨਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਗਤਂ ਭੁਵਿ । ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯਾਪੋਵਾਹ ਰਣਮਂਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਂ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਨਾਮਾਸੌ ਵੀਰਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਦਂਤਾਨ੍ਦਂਤੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪਿषਨ੍ । ਹਸ੍ਤੌ ਧੁਨ੍ਵਂਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਮਧਰਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਕृਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ, ਮੋਠੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਇਕ ਵਾਰੀ ਚੱਟਦਾ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਨਾਸ਼੍ਵੋ ਨੀਯਤੇ ਮਮ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਕੇਨ ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹਾਰਿਆ?'
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦਮਨੋਨਾਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ । ਸੁਬਾਹੁਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਜਿਤਵਾਨ੍ਹਯਮਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਨੀਤਂ ਦਮਨੇਨ ਸ੍ਵਵੈਰਿਣਾ । ਆਜਗਾਮ ਸ ਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਘੋੜਾ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਮਨ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਗਜਾਨ੍ਦੀਰ੍ਣਕਪੋਲਕਾਨ੍ । ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਰਕ੍ਤੋਦੇ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਨ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹੱਥੀ ਦੇ ਪਾਟੇ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਮਦ ਵਿਚ ਚੂਰ, ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ।
ਹਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਜਾਰੋਹਕਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਮृਤਾ ਵੀਰੇਣ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਕੋਪਿਨਾ
ਉਥੇ, ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਖਮੀ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਨਰਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ । ਅਤੀਵ ਚੁਕ੍ਰੁਧੇ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਃ
ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਤੇ ਹੱਥੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਫਾਨ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਤੋ ਦਮਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਨੇਤਾਰਮੁਦ੍ਭਟਮ੍ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜੇਤਾਰਂ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਿਜਂ ਬਲਮ੍
ਅੱਗੇ ਉਸ ਨੇ ਦਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੋਧਾਨ੍ਕੋਪਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੋऽਸੌ ਦਮਨ ਜੇਤਾऽਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਦਮਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ?'
ਯੋ ਵੈ ਰਾਜਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਜੇष੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭੀਤਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੋ ਭਵਤ੍ਵਯਮ੍
'ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇਵੇ — ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਦਮਨਂ ਜੇਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਮਨ ਨੂੰ ਹਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵਾਕ ਬੋਲੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕ੍ਵਾਯਂ ਦਮਨਕਃ ਕ੍ਵ ਤੇऽਪਰਿਮਿਤਂ ਬਲਮ੍ । ਜੇष੍ਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇष ਮਹਾਮਤੇ
ਸਵਾਮੀ, ਦਮਨਕ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ।
ਸੇਵਕੇ ਮਯਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕੈਰ੍ਨੀਯਤੇ ਹਯਃ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਤਾਪੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਘੋੜਾ ਚਲਾਏ? ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਛृਣੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਤਵ ਮੋਦਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਵਿਜੇष੍ਯੇ ਦਮਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ: ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਪਦਾਂਭੋਜਮਧ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦਵਿਯੋਗਿਨਾਮ੍ । ਯਦਘਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਦਮਨਂ ਨ ਜਯੇਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੋ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ਮਾਤृਪਾਦਾਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਹ । ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਤਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਜਯੇਦਮਨਂ ਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੋ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ ਮਹੋਰਸ੍ਕੋ ਨृਪਾਂਗਜਃ । ਅਲਂਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਧਨੇ ਭੂਤਲਂ ਸ਼ਯਨੇਨ ਹਿ
ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਛੇਦੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਸੋਭਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਜਹਰ੍ष ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਦਿਦੇਸ਼ ਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਯਯੌ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦਮਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਮਨਕ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਦਮਨੋऽਪਿ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹ੍ਯਾਗਤਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਦਮਨਕ ਨੇ ਵੀ, ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਸਂਮਿਲਿਤੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਰਥਸ਼ੋਭਿਨੌ । ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਦੈਤ੍ਯੌ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਣਮਾਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ ਹੋਣ।