ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤੋ ਰਥਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ਼ਂਖਮਾਪੂਰ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਧੁ ਵੀਰ ਮਹਾਬਲ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਦੀ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ!'
ਇਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚੌਘਾਞ੍ਛਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਅਜੋਕੀ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਂਜਰੇषੁ ਹਯੇषੁ ਚ । ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਂਤਰਗੋਚਰਾਃ
ਤੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ—ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ; ਉਹ ਸਭ ਜਗਾ ਫੈਲ ਗਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ।
ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਤਬਾਣਕੋਟਿਭਿ -। ਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਰ੍ਜ ਵਿਕ੍ਰਮੀ । ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸ੍ਵੀਯਗਣਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਹृਦਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਮਾਨ੍ਗਤਾਸੁਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਬਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕਵ੍ਰਜੈਃ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੋषਿਤਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰਂਤਵਿਕ੍ਰਮੋ । ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਭੁਜਦਂਡਯੋਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਦੋਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਰੋषਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਮੁਂਚਞ੍ਛਰਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲਂ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਭਵਂਤਂ ਵੈ ਰਥਾਚ੍ਚੇਤ੍ਪਾਤਯਾਮਿ ਨ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵੀਰ ਮਮ ਗਰ੍ਵੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ, ਵੀਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੈ।'
ਵੇਦਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਮਤ੍ਤਾ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮਜ੍ਜਕਮ੍
'ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੋਦਂਡੇ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿषਂਗਾਦੁਦ੍ਧृਤਂ ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਵਰ੍ਯੇਣ ਹृਦਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਕृਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਾਤਨਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁष੍ਯਥਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਚ੍ਛੇਦਾਯਵੈ ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਬਾਣਃ ਸਰ੍ਵਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਂਦਨ੍ਮਧ੍ਯਤ ਏਵ ਹਿ । ਜਗਾਮ ਵੈ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਹृਦਯਂ ਧੈਰ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਨਾਲੀਕਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਂਤਰਮ੍ । ਰਾਜਾਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ ਦਿਲ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੜ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਚੇਤਨਾਹੀਨਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਗਤਂ ਭੁਵਿ । ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯਾਪੋਵਾਹ ਰਣਮਂਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਂ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਨਾਮਾਸੌ ਵੀਰਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਦਂਤਾਨ੍ਦਂਤੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪਿषਨ੍ । ਹਸ੍ਤੌ ਧੁਨ੍ਵਂਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਮਧਰਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਕृਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ, ਮੋਠੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਇਕ ਵਾਰੀ ਚੱਟਦਾ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਨਾਸ਼੍ਵੋ ਨੀਯਤੇ ਮਮ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਕੇਨ ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹਾਰਿਆ?'
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦਮਨੋਨਾਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ । ਸੁਬਾਹੁਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਜਿਤਵਾਨ੍ਹਯਮਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਨੀਤਂ ਦਮਨੇਨ ਸ੍ਵਵੈਰਿਣਾ । ਆਜਗਾਮ ਸ ਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਘੋੜਾ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਮਨ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਗਜਾਨ੍ਦੀਰ੍ਣਕਪੋਲਕਾਨ੍ । ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਰਕ੍ਤੋਦੇ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਨ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹੱਥੀ ਦੇ ਪਾਟੇ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਮਦ ਵਿਚ ਚੂਰ, ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ।
ਹਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਜਾਰੋਹਕਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਮृਤਾ ਵੀਰੇਣ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਕੋਪਿਨਾ
ਉਥੇ, ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਖਮੀ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਨਰਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ । ਅਤੀਵ ਚੁਕ੍ਰੁਧੇ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਃ
ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਤੇ ਹੱਥੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਫਾਨ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਤੋ ਦਮਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਨੇਤਾਰਮੁਦ੍ਭਟਮ੍ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜੇਤਾਰਂ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਿਜਂ ਬਲਮ੍
ਅੱਗੇ ਉਸ ਨੇ ਦਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੋਧਾਨ੍ਕੋਪਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੋऽਸੌ ਦਮਨ ਜੇਤਾऽਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਦਮਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ?'
ਯੋ ਵੈ ਰਾਜਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਜੇष੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭੀਤਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੋ ਭਵਤ੍ਵਯਮ੍
'ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇਵੇ — ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਦਮਨਂ ਜੇਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਮਨ ਨੂੰ ਹਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵਾਕ ਬੋਲੇ।