ਤੇ ਬਾਣਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਵਿਰਾਜਂਤੇ ਸ੍ਮ ਚ ਮੁਨੇ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਰੋਰਿਵ
ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਪੱਕੇ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਦਸ ਡਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤੇਨ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਵ੍ਯਥੇਨ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਯष੍ਟਿਕਾਪ੍ਰਹਤੋ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਂਜਰਃ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਕਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਮੁਮੋਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਂਖਰਚਿਤਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲਾਨਲੋਪਮਾਨ੍
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਹ੍ਯਧਃ । ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਕਰੋਦ੍ਵਿਰਥਂ ਸੂਨੁਂ ਸੁਬਾਹੋਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਮਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋ ਮਹ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸੂਨੁਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਾਪਮੇਕੇਨ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਦਾ ਤੰਤਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਧਨੁਃ ਕਰੇ ਸਮਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੰਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਧਨੁषੋ ਮਮ ਸਦ੍ਭਟ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਮਨੋ ਬਾਣਾਨ੍ਦਸ਼ ਸਮਾਦਦੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਨਿਨਾਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਮਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ; ਚਾਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤੋ ਰਥਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ਼ਂਖਮਾਪੂਰ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਧੁ ਵੀਰ ਮਹਾਬਲ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਦੀ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ!'
ਇਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚੌਘਾਞ੍ਛਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਅਜੋਕੀ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਂਜਰੇषੁ ਹਯੇषੁ ਚ । ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਂਤਰਗੋਚਰਾਃ
ਤੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ—ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ; ਉਹ ਸਭ ਜਗਾ ਫੈਲ ਗਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ।
ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਤਬਾਣਕੋਟਿਭਿ -। ਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਰ੍ਜ ਵਿਕ੍ਰਮੀ । ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸ੍ਵੀਯਗਣਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਹृਦਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਮਾਨ੍ਗਤਾਸੁਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਬਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕਵ੍ਰਜੈਃ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੋषਿਤਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰਂਤਵਿਕ੍ਰਮੋ । ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਭੁਜਦਂਡਯੋਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਦੋਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਰੋषਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਮੁਂਚਞ੍ਛਰਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲਂ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਭਵਂਤਂ ਵੈ ਰਥਾਚ੍ਚੇਤ੍ਪਾਤਯਾਮਿ ਨ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵੀਰ ਮਮ ਗਰ੍ਵੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ, ਵੀਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੈ।'
ਵੇਦਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਮਤ੍ਤਾ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮਜ੍ਜਕਮ੍
'ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੋਦਂਡੇ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿषਂਗਾਦੁਦ੍ਧृਤਂ ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਵਰ੍ਯੇਣ ਹृਦਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਕृਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਾਤਨਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁष੍ਯਥਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਚ੍ਛੇਦਾਯਵੈ ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਬਾਣਃ ਸਰ੍ਵਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਂਦਨ੍ਮਧ੍ਯਤ ਏਵ ਹਿ । ਜਗਾਮ ਵੈ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਹृਦਯਂ ਧੈਰ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਂਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਨਾਲੀਕਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਂਤਰਮ੍ । ਰਾਜਾਕृਤਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ ਦਿਲ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੜ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਚੇਤਨਾਹੀਨਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦ੍ਗਤਂ ਭੁਵਿ । ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯਾਪੋਵਾਹ ਰਣਮਂਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਂ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਨਾਮਾਸੌ ਵੀਰਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਦਂਤਾਨ੍ਦਂਤੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪਿषਨ੍ । ਹਸ੍ਤੌ ਧੁਨ੍ਵਂਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਮਧਰਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਕृਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ, ਮੋਠੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਇਕ ਵਾਰੀ ਚੱਟਦਾ।