ਇਤ੍ਥਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਮਨਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਮਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਦਮਨ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਾਦਸ਼੍ਵੋ ਨੀਤਃ ਸ੍ਵਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਨਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਪ੍ਰਾਣਃ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ
ਦਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਢੇਰੇ 'ਚ ਲਿਆਇਆ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਤਨ੍ਮੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਾ ਤੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।' ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਖੇਡ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੇਖ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਭੁਜਾਂ ਗਜਃ । ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਾਧਤ੍ਤ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਸ਼ਤਕਂ ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਂਖਨਿਨਾਦੇਨ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੌ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕੇਨ ਸਃ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਘੁਹਸ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਸ ਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍ । ਕਂਕਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਭਲ੍ਲਾਨ੍ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਭੁਵਿ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਾਣਾ ਦਦृਸ਼ਿਰੇऽਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਾਪਾਤਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਬਾਹੁ ਹृਦਯੇ ਲਗ੍ਨਾ ਵਹ੍ਨਿਕਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਸृਜਂਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਸੈਨ੍ਯਦਾਹਨਂ ਤਦਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਛੱਡਦੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼ਰੇਣ ਦਸ਼ਸਂਖ੍ਯੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਬਾਣਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਵਿਰਾਜਂਤੇ ਸ੍ਮ ਚ ਮੁਨੇ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਰੋਰਿਵ
ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਪੱਕੇ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਦਸ ਡਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤੇਨ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਵ੍ਯਥੇਨ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਯष੍ਟਿਕਾਪ੍ਰਹਤੋ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਂਜਰਃ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਕਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਮੁਮੋਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਂਖਰਚਿਤਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲਾਨਲੋਪਮਾਨ੍
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਹ੍ਯਧਃ । ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਕਰੋਦ੍ਵਿਰਥਂ ਸੂਨੁਂ ਸੁਬਾਹੋਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਮਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋ ਮਹ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸੂਨੁਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਾਪਮੇਕੇਨ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਦਾ ਤੰਤਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਧਨੁਃ ਕਰੇ ਸਮਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੰਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਧਨੁषੋ ਮਮ ਸਦ੍ਭਟ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਮਨੋ ਬਾਣਾਨ੍ਦਸ਼ ਸਮਾਦਦੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਨਿਨਾਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਮਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ; ਚਾਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤੋ ਰਥਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਕੇਨ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ਼ਂਖਮਾਪੂਰ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਧੁ ਵੀਰ ਮਹਾਬਲ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਦੀ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ!'
ਇਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਹ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚੌਘਾਞ੍ਛਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਅਜੋਕੀ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਂਜਰੇषੁ ਹਯੇषੁ ਚ । ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਂਤਰਗੋਚਰਾਃ
ਤੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ—ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ; ਉਹ ਸਭ ਜਗਾ ਫੈਲ ਗਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ।
ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਤਬਾਣਕੋਟਿਭਿ -। ਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਜਗਰ੍ਜ ਵਿਕ੍ਰਮੀ । ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਸ੍ਵੀਯਗਣਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਹृਦਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਮਾਨ੍ਗਤਾਸੁਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਬਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤਸਾਯਕਵ੍ਰਜੈਃ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੋषਿਤਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰਂਤਵਿਕ੍ਰਮੋ । ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਭੁਜਦਂਡਯੋਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਦੋਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਰੋषਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਮੁਂਚਞ੍ਛਰਾਨ੍ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲਂ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਭਵਂਤਂ ਵੈ ਰਥਾਚ੍ਚੇਤ੍ਪਾਤਯਾਮਿ ਨ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵੀਰ ਮਮ ਗਰ੍ਵੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ, ਵੀਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੈ।'